เมิ่งถังคิดว่าเขากลับไปแล้ว พอเห็นเว่ยชวนจู่ๆ ก็รู้สึกแปลกใจเล็กน้อย
"ยังไม่กลับอีกเหรอ?"
เว่ยชวนเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมถึงวิ่งมาที่นี่ พยายามทำใจอยู่ครู่หนึ่ง ในที่สุดก็หาข้ออ้างได้: "ยังไงก็เป็นเพื่อนร่วมโต๊ะกัน ฉันมาบลา"
"หมายความว่าไง?" เมิ่งถังนิ่งไป "นายจะกลับเมือง Z เหรอ?"
"กลับไปฉลองตรุษจีน" เว่ยชวนพยักหน้า
"ไม่กลับมาอีกแล้วเหรอ?" เมิ่งถังถามอีก
"เอ่อ..." เว่ยชวนตะลึง "กลับสิ"
"...แล้วทำไมทำท่าเหมือนจะไปแล้วไม่กลับ?"
"ฉันกลับมา!" เว่ยชวนทำหน้า "นายเข้าใจผิดแล้ว" แล้วย้ำอีกครั้ง
เมิ่งถังไม่รู้จะพูดอะไร พูดแค่ "อ้อ"
"แค่ตอบอ้อเหรอ?" เว่ยชวนไม่รู้ว่าตัวเองอยากได้อะไร
"แล้วจะให้พูดอะไร?" เมิ่งถังงง "ฉันควรพูดอะไรอีก?"
เว่ยชวนเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าอยากให้เธอพูดอะไร จริงๆ แล้วเขาก็รู้สึกว่าตัวเองแปลกๆ เหมือนกัน
เขาก้มลงมองเวลา คนขับรถรอมาสิบกว่านาทีแล้ว
"นายยังมีอะไรจะพูดกับฉันอีกไหม?" เมิ่งถังเห็นเขาลังเล ก็ถามตรงๆ
เว่ยชวนถามต่อว่า "เมื่อกี้นายทำอะไรอยู่?"
"เขียนกระดาษคำอวยพรปีใหม่" เมิ่งถังตอบตามตรง
"นายเขียนพู่กันจีนเป็นด้วยเหรอ?" เว่ยชวนไม่ได้แปลกใจเท่าไหร่ เพราะเมิ่งถัง...
"ขอฉันหนึ่งแผ่นได้ไหม?" เว่ยชวนถาม "ฉันจะเอาไปติดที่หน้าประตูบ้าน"
เมิ่งถังเคยเขียนให้เพื่อนร่วมชั้นมาก่อน เหลียงเฟยเฟยยังเพิ่งพูดถึงเรื่องนี้เมื่อสองวันก่อน เธอไม่รีรอแม้แต่น้อย พูดว่า "นายรอฉันตรงนี้แป๊บนึง"