เว่ยชวนตามไปทันเมิ่งถังที่หน้าประตู เหลียงเฟยเฟยหันหน้าหนี ซ่อนรอยยิ้มแก้มปริไว้
“มีเรื่องอะไรหรือ?” เมิ่งถังมองเว่ยชวน
เว่ยชวนส่ายหัว: “เปล่า”
“อ้อ” เมิ่งถังนึกไม่ออกว่าจะพูดอะไรดี
เว่ยชวนเสยผม แล้วถามเธอ: “วันนี้ว่าไง เราเล่นกันเป็นยังไงบ้าง?”
“ดีมากเลย” เมิ่งถังพูด “ก็ชนะนี่นา”
“ผมก็ว่าดี”
อย่างน้อยก็ดีขึ้นกว่าเมื่อก่อนมาก เขาไม่คิดว่าการเจอกับโรงเรียนมัธยมปลายหมายเลขหนึ่งครั้งแรกจะชนะได้
เขาคาดไว้ว่าจะแพ้ แสดงว่าการซ้อมช่วงนี้ได้ผลจริง
สามคนเดินไปตามถนนได้พักหนึ่ง ไม่นานเหลียงเฟยเฟยก็โบกมือลา:“ฉันเลี้ยวตรงนี้นะ บาย”
เมิ่งถังบอกลาเธอแล้วก็เงียบๆ เดินต่อไป
เว่ยชวนก้าวยาวๆ ตามไปติด ถาม:“ช่วงนี้ยุ่งมากเหรอ?”
“อื้ม” เมิ่งถังพยักหน้า “ก็เพิ่งจะว่างลงหลังสอบกลางภาคน่ะ”
“นี่เองที่เธอไม่ตอบข้อความฉันเรื่อยเลย” น้ำเสียงเว่ยชวนฟังดูน้อยใจนิดๆ
“ฉันไม่ตอบข้อความเธอตอนไหน?” เมิ่งถังรู้สึกงง
“มีสิ” เว่ยชวนเปิดมือถือขึ้นมา “ดูเองสิ”
เมิ่งถังมองข้อความทักทายยาวเหยียดที่ไม่มีใครตอบ เงียบงันไปด้วยความเขินอาย
“เธอกินอะไรไหม?” เมิ่งถังชี้ไปที่ร้านข้างทาง