ร้านอาหารฝรั่ง Gourmet Fusion อยู่ห่างจากหอศิลป์อีเซิงโดยใช้เวลาเดินทางครึ่งชั่วโมง แต่พอดีเป็นช่วงเวลาเร่งด่วนยามเย็น รถจึงติดไปกว่าสิบนาที
ชางปออวี้สั่งสเต็กกับล็อบสเตอร์บอสตันให้เมิ่งเซิง พร้อมซุปครีมเห็ดและของหวานอีกหนึ่งอย่าง
พออาหารมาเสิร์ฟ เขาก็หั่นสเต็กให้เมิ่งเซิงอย่างเอาใจใส่ ชิ้นไม่ใหญ่ไม่เล็กเกินไป สำหรับเมิ่งเซิงแล้วกำลังพอดี
สำหรับคนกินน้อยอย่างเมิ่งเซิง ปริมาณเท่านี้ก็นับว่าเยอะแล้ว
วันนี้เธอเหนื่อยมากจริง ๆ อีกทั้งมื้อกลางวันก็กินไปไม่มาก ตอนนี้จึงพอมีความอยากอาหารอยู่บ้าง
แต่สุดท้ายก็ยังกินไม่หมด
สเต็กเหลืออยู่หลายชิ้น ส่วนล็อบสเตอร์กับซุปก็เหลือครึ่งหนึ่ง
ชางปออวี้เห็นดังนั้นจึงถามว่า “กินอิ่มแล้วหรือยัง”
“อืม” เมิ่งเซิงจิบน้ำเล็กน้อย
ชางปออวี้ไม่เคยรังเกียจอาหารที่เมิ่งเซิงกินเหลือ เขาดึงทุกอย่างมาไว้ตรงหน้า แล้วจัดการกินจนหมดอย่างสง่างาม
เมิ่งเซิงขมวดคิ้วเล็กน้อย เมื่อก่อนเธอไม่เคยรู้สึกอะไร
แต่ตอนนี้พอคิดว่าเขาอาจกินอาหารที่หนิงเวยเวยกินเหลือเหมือนกัน ในใจก็พลันขมขื่นขึ้นมา
ทั้งเจ็บปวดทั้งรู้สึกขยะแขยง
ไม่เห็นเสียก็ไม่ทุกข์ เธอก้มหน้ากินเค้กบรูเลสตรอว์เบอร์รีชิ้นนั้นต่อ
ไม่นาน โทรศัพท์ในกระเป๋าของชางปออวี้ก็ดังขึ้น เป็นเสียงเรียกเข้าเพลงภาษาอังกฤษอันไพเราะ
เขาหยิบโทรศัพท์ออกมาดูแวบหนึ่งแล้วกดตัดสายทันที โดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย