ยามสนธยา เมืองจิงเต็มไปด้วยรถราสัญจร แสงไฟนีออนส่องประกายระยิบระยับ
เมิ่งเซิงชวนเพย์ซุยไปกินข้าว โดยจองร้านอาหารฝรั่งเศสหรูหราระดับไฮเอนด์ไว้แห่งหนึ่ง
ตอนเธอมาถึง นักเปียโนกำลังบรรเลงเพลงจากเรื่อง “ลาลาแลนด์” แสงอาทิตย์ยามเย็นสีเหลืองนวลสาดผ่านหน้าต่างกระจกบานใหญ่จากพื้นจรดเพดาน ตกกระทบลงบนตัวนักเปียโนในชุดสูทหางยาว
ชั่วขณะหนึ่ง ความทรงจำของเธอพลันพร่าเลือน
เธอยังจำได้ว่าตอนเพิ่งคบกันปีแรก เธอกับชางปออวี้ไปดูหนังเรื่องนี้ด้วยกัน เธอร้องไห้ฟูมฟายเพราะตอนจบ ส่วนเขาบอกว่า “ผมจะรักคุณ รักคุณตลอดไป” ต่อมาในวันเกิดปีนั้น เขาก็เล่นเพลงจากเรื่อง “ลาลาแลนด์” ให้เธอฟังด้วยตัวเอง
เขาเล่นเปียโนไม่เป็น เพลงนั้นเขาตั้งใจไปเรียนเพื่อเธอโดยเฉพาะ
“ลาลาแลนด์สินะ”
เงาร่างสีดำบดบังแสงที่ส่องมาจากด้านหลังศีรษะเธอ เสียงทุ้มเย็นชาดังแผ่วเข้าหู คลอไปกับท่วงทำนองอันไพเราะนุ่มนวล
เมิ่งเซิงชะงักเล็กน้อย พอหันกลับไปก็สบเข้ากับดวงตาหงส์ที่เย็นชาไร้อารมณ์คู่นั้นอย่างไม่ทันตั้งตัว
เธอเผลออ้าปาก “คุณมาเร็วขนาดนี้เลยเหรอ”