หนิงเวยเวยมองแผ่นหลังของชางปออวี้ที่วิ่งตามออกไปโดยไม่ลังเล เธออ้าปากเหมือนจะเรียกเขา แต่พอคำพูดมาถึงริมฝีปากก็กลืนกลับลงไป
ตอนนี้เธอไม่มีสิทธิ์เรียกเขาแล้ว
ยิ่งไปกว่านั้น เขาไม่มีทางหยุดฝีเท้าที่ไล่ตามเมิ่งเซิงเพราะเธอหรอก
ทั้งที่คืนนี้เขาตั้งใจพาเธอมาทานมื้อค่ำและดูหนัง เพื่อชดเชยเรื่องที่เธอถูกลดตำแหน่ง แต่เพราะเมิ่งเซิง เขากลับทิ้งเธอไว้แบบนี้
ความโกรธ ความน้อยใจ ความไม่ยอมแพ้ และความเกลียดชัง อารมณ์หลากหลายถาโถมเข้ามาในใจพร้อมกัน
เธอกำหมัดแน่น หลับตาลงชั่วครู่ ฝืนกดความทุกข์ทรมานนี้ไว้ในใจ ก่อนหางตาจะเหลือบเห็นเพย์ซุยกำลังกินสเต๊กอย่างละเมียดละไม สง่างามและสุขุม
ความคิดหนึ่งผุดขึ้นในใจ เธอเปลี่ยนสีหน้าเป็นรอยยิ้มหวานอีกครั้ง “ทนายเพย์ อย่าถือสาเลยนะคะ เซิงเซิงอาจเข้าใจผิดเรื่องฉันกับสามีของเธอก็ได้ ฉันกับเธอรู้จักกันมาตั้งแปดเก้าปีแล้ว แต่เธอก็ยังไม่เชื่อฉัน”