ยี่สิบก้าว!
สิบห้าก้าว!
สิบก้าว!
ทหารปีศาจสี่แขนรุกคืบเข้ามาใกล้ทุกที!
“ยิงเร็ว!”
เฉินชวนยังคงยืนนิ่งอยู่กับที่ จนกระทั่งเสียงตะโกนของทหารเฒ่าดังเข้าหู เขาจึงได้สติ มือทั้งสองขยับฉับไว ง้างธนูพาดศร ทุกการเคลื่อนไหวต่อเนื่องเป็นหนึ่งเดียว!
ฟิ้ว!
ในเวลาเดียวกัน ทหารปีศาจสี่แขนกระโจนขึ้นกลางอากาศ ขณะที่มันเงื้อดาบฟันลงมา ลูกธนูก็พุ่งเข้าใส่!
ฉึก—
อาจเป็นเพราะมันประมาทศัตรู หรือไม่ทันตั้งตัว
ชั่วขณะที่ร่างลอยค้าง ลูกธนูก็พุ่งทะลุผ่านลำคอของมัน!
โลหิตสาดกระเซ็นปนเศษเนื้อและกระดูก ทหารปีศาจสี่แขนชะงัก ก่อนร่างจะร่วงกระแทกพื้นดังโครม!
“...”
เมื่อเห็นภาพนั้น ทหารเฒ่าก็อดตะลึงไม่ได้ ทหารชราและนักโทษประหารรอบข้างต่างมีสีหน้าไม่ต่างกัน!
ยิงธนูดอกเดียวสังหารทหารปีศาจชั้นต่ำได้ในพริบตา? นี่เป็นแม่ทัพของผู้ใดกัน!
ต้องรู้ไว้ว่า!
การสังหารทหารปีศาจชั้นต่ำสักตน อย่างน้อยต้องอาศัยทหารสามัญห้าหกนายร่วมมือกัน!
แต่เฉินชวนกลับใช้เพียงธนูดอกเดียว!
หลังทหารปีศาจสี่แขนสิ้นชีพ เฉินชวนยังไม่ทันหายจากอาการอกสั่นขวัญแขวน
เบื้องหน้าพลันมืดวูบ จากนั้นในสมองก็เกิดความเปลี่ยนแปลง ราวกับมีบางสิ่งถูกกระตุ้นขึ้น!
ผ่านไปไม่กี่อึดใจ
ม่านแสงสีทองสายหนึ่งก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าเฉินชวน!
บนม่านแสงมีอักษรสีทองพลิ้วไหวดุจมังกรร่ายหงส์รำ:
‘สังหารทหารปีศาจสี่แขน สำเร็จในการช่วงชิงคุณลักษณะสีขาว ‘เนตรมรกต’!’
‘เนื่องจากเป็นการช่วงชิงคุณลักษณะครั้งแรกของท่าน จึงได้รับพรจากคุณลักษณะและเลื่อนขั้นเป็นคุณลักษณะสีแดง!’
‘เลื่อนขั้นคุณลักษณะสำเร็จ! ได้รับคุณลักษณะสีแดง: เนตรคู่ประกายจักรพรรดิ!’
‘เจ้าของตราประทับชิงสวรรค์: เฉินชวน’
‘คุณลักษณะติดตัว: เนตรคู่ประกายจักรพรรดิ’
‘แต้มสังหาร: 10’
‘ขอบเขต: ยังไม่ถึงขั้น’
‘คลังคุณลักษณะ: /’
‘เนตรคู่ประกายจักรพรรดิ: มองทะลุภาพลวงตา หยั่งเห็นต้นกำเนิดของสรรพสิ่ง สิ่งใดตกอยู่ในสายตา ล้วนเล็กจ้อยดุจธุลี!’
ตัวอักษรสีทองสลายหายไป
ข้อมูลเกี่ยวกับตราประทับชิงสวรรค์หลั่งไหลเข้าสู่สมอง
หัวใจของเฉินชวนพลันปั่นป่วนดุจคลื่นยักษ์!
นิ้วทองคำ: ตราประทับชิงสวรรค์!
สังหารศัตรูเพื่อช่วงชิงคุณลักษณะมาใช้เป็นของตน!
ตามความทรงจำที่ได้รับมา:
คุณลักษณะแบ่งเป็นห้าระดับ ได้แก่ สีขาว สีน้ำเงิน สีม่วง สีทอง และสีแดง
ส่วนความสามารถของเนตรคู่นั้น
ระดับการฝึกฝนของเขายังต่ำเกินไป จึงใช้ได้เพียงความสามารถพื้นฐาน
อย่างเช่นเปลี่ยนความเร็วในการเคลื่อนไหว และมองเห็นจุดตายของศัตรู
ส่วนแต้มสังหารที่กล่าวถึงนั้น ได้จากการสังหารปีศาจหรือมนุษย์
ใช้แลกเปลี่ยนการฝึกฝน เลื่อนขั้นคุณลักษณะ และอนุมานเคล็ดวิชาได้
ทันทีที่เนตรคู่ประกายจักรพรรดิหลอมรวมเข้ากับร่าง
เฉินชวนรู้สึกว่าร่างกายเปลี่ยนแปลงพลิกฟ้าคว่ำดิน กระดูกและเส้นลมปราณประหนึ่งได้รับการชำระล้าง ทั่วร่างเปี่ยมด้วยพลังไม่รู้หมด!
ทุกแห่งที่สายตาของเขากวาดผ่าน จุดตายและระดับการฝึกฝนของศัตรูก็ปรากฏชัดในครรลองสายตา!
เนตรคู่! ช่างแข็งแกร่งถึงเพียงนี้!
“ไอ้หนู ระวัง!”
เฉินชวนกำลังจมอยู่ในความยินดี เสียงของทหารเฒ่าก็ดังเข้าหูอีกครั้ง ทหารปีศาจสี่แขนอีกตนพุ่งเข้ามา!
ทว่าคราวนี้เขาไม่ยืนนิ่งอีกแล้ว!
ทันทีที่ทหารปีศาจเคลื่อนตัว เฉินชวนก็เข้าสู่สภาวะพร้อมรบ ฉวยศรจากตะกร้าสะพายหลังแล้วพาดลงบนสายธนู!
ฟิ้ว!
ลูกธนูพุ่งออกไป เลือดและเนื้อสาดกระจาย!
เมื่อเห็นภาพนี้
ทหารรอบข้างต่างตกตะลึงอย่างยิ่ง
นักโทษประหารที่ไม่เคยผ่านการฝึกฝน กลับสังหารทหารปีศาจได้ต่อเนื่องถึงสองครั้ง
นี่มันปกติหรือ?
‘สังหารทหารปีศาจสี่แขน ได้รับแต้มสังหาร 10 แต้ม!’
ม่านแสงปรากฏขึ้นอีกครั้ง
สิ่งน่าประหลาดคือ
คราวนี้ไม่มีข้อความแจ้งเตือนเรื่องคุณลักษณะปรากฏขึ้น
เฉินชวนพึมพำ “หรือว่าทหารปีศาจชนิดเดียวกัน จะช่วงชิงคุณลักษณะได้เพียงครั้งเดียว?”
เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ไม่ได้ติดใจอีก ตั้งใจจะพิสูจน์ด้วยการลงมือ
“เปิดเนตรคู่!”
เขากระโดดขึ้นไปบนกำแพง ง้างธนูพาดศร!
ฟิ้ว ฟิ้ว ฟิ้ว—
‘ได้รับแต้มสังหาร 10!’
‘ได้รับแต้มสังหาร 10!’
‘...’
น่าเสียดาย แม้จะยิงสังหารทหารปีศาจสี่แขนหลายตนต่อเนื่อง ก็ยังไม่มีคุณลักษณะตกออกมา
“ดูท่าทหารปีศาจชนิดเดียวกัน...จะช่วงชิงคุณลักษณะได้เพียงครั้งเดียว”
เฉินชวนเลิกคิดถึงเรื่องนั้น กวาดตามองศรที่เหลือในตะกร้าสะพายหลัง สีหน้าพลันเคร่งขรึม
ลูกธนูสิบกว่าดอกเหลือเพียงสามดอก
ขณะที่กองทัพคนเถื่อนแดนใต้นอกเมืองยังคงมืดทะมึนดุจเมฆดำคลุมเมือง มองไม่เห็นปลายแถว!
“ไอ้หนูนี่...เป็นนักโทษประหารที่เพิ่งถูกส่งมาจริงหรือ?” ทหารชราที่อยู่ข้าง ๆ มองเฉินชวนด้วยสีหน้าประหลาด
รูปร่างผอมบาง ไหล่แบกของยังไม่ไหว มือยกของก็ไม่ขึ้น ทว่าพอเข้าสู่สนามรบกลับกล้าหาญถึงเพียงนี้? ยิงธนูดอกเดียวสังหารศัตรูหนึ่งคน แม่นยำราวกับยิงไม่พลาดเป้า!
ที่น่าตกตะลึงยิ่งกว่านั้นคือ!
สังหารศัตรูไปสิบกว่าคน สีหน้าก็ยังไม่เปลี่ยนแม้แต่น้อย...
นี่มันยังเป็นมนุษย์อยู่หรือ?
โครม—
จู่ ๆ ก็มีเสียงดังสนั่นประหนึ่งฟ้าถล่มดินทลาย!
มีคนตะโกนลั่น “แย่แล้ว! มังกรดิน!”
เฉินชวนหันมองนอกเมือง นอกจากกองทัพปีศาจที่ประชิดเข้ามาแต่เดิมแล้ว พื้นดินยังเริ่มแยกออก ทรายเหลืองฟุ้งตลบทั่วฟ้า!
สัตว์ประหลาดขนาดมหึมาสามตัว ยาวนับสิบจั้ง พุ่งขึ้นมาจากใต้ดิน ปากกลมโตเขี้ยวสลับซับซ้อน พุ่งทะลวงดินตรงเข้าหากำแพงสูง!
“เร็วเข้า! ราดน้ำมันร้อน! จุดไฟ!”
“ทุกคนโจมตีมังกรดิน!”
“...”
บางคนออกคำสั่ง บางคนลงมือทันที
หลังจากยิงสังหารไปหลายครั้ง เฉินชวนก็ปรับตัวเข้ากับจังหวะสนามรบได้แล้ว เขาเปิดใช้เนตรคู่ พาดศรแล้วยิงต่อเนื่อง!
“ท่านลุง! ข้าต้องการลูกธนู ยิ่งมากยิ่งดี!”
“ได้!”
ทหารเฒ่าไม่พูดมาก เพียงกวักมือเรียกคนข้างกายหลายคน “ไป! เอาธนูชั้นดีมา ลูกธนูเตรียมไว้ห้าสิบ...ไม่สิ หนึ่งร้อยดอก!”
เขาเป็นเพียงนายหมู่ จึงมีทรัพยากรให้จัดสรรจำกัด เพียงเท่านี้ก็แทบควักทรัพย์สินทั้งหมดออกมาแล้ว
แต่เขาเชื่อมั่นในตัวเฉินชวน!
คนมีความสามารถเช่นนี้ คุ้มค่าที่จะเดิมพันด้วย!
การไปหยิบลูกธนูกับธนูคันแข็งต้องใช้เวลา
เฉินชวนจึงทำได้เพียงใช้ลูกธนูที่ปักอยู่ตามศพและบนกำแพงมาตอบโต้
‘ได้รับแต้มสังหาร 10!’
‘ได้รับแต้มสังหาร 10!’
‘...’
ข้อความบนม่านแสงสีทองพลิ้วไหวขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า
เฉินชวนยิ่งสู้ยิ่งดุดัน ทหารสามัญและทหารปีศาจชั้นต่ำบางตนถึงกับต้านลูกธนูของเขาไม่ไหวแม้แต่ดอกเดียว ยิงออกไปคราใดต้องมีคนตายครานั้น!
ภาพนี้ทำให้คนอื่น ๆ กลืนน้ำลายด้วยความตื่นตะลึง ต่างสงสัยในใจว่าเฉินชวนเป็นใครกันแน่
“บัดซบ! ทหารใหม่ที่ไหนถึงได้เก่งกาจเช่นนี้...พี่น้องทั้งหลาย สังหาร!”
เมื่อเห็นภาพเช่นนี้ ทหารชราที่ขึ้นมาสนับสนุนบนกำแพงก็ถูกปลุกเร้าจิตสังหารขึ้นอย่างเต็มที่
นายกองหมู่หลายคนนำกำลังเข้ารับหน้าที่รักษากำแพงแทนนักโทษประหาร
ทวนยาวแทงซ้ำแล้วซ้ำเล่า บ้างก็ยกก้อนหินทุ่มลงไป ขัดขวางศัตรูที่กำลังปีนบันไดพาดกำแพง
“น้ำมันเดือด! น้ำอุจจาระ!”
“...”
เมื่อเหล่านักโทษประหารล้มตายไปเกือบหมด ทหารชราก็ค่อย ๆ เข้ายึดครองสนามรบ
ภายใต้การโต้กลับ สถานการณ์รบก็สงบลงชั่วคราว ผู้คนพอมีช่องว่างให้หายใจได้บ้าง
‘แต้มสังหารในขณะนี้: 100!’
‘ต้องการแปรเปลี่ยนเป็นพลังฝึกฝนหรือไม่?’
เฉินชวนนั่งยอง ๆ พิงอยู่หลังกำแพงเตี้ย ฉีกชุดนักโทษออกมาพันแผล
แม้จะมีคุณลักษณะเหนือสวรรค์ แต่ร่างกายก็ยังเป็นเพียงเลือดเนื้อ ย่อมได้รับบาดเจ็บได้
“ซี้ด! เจ็บชะมัด!” เฉินชวนกัดฟันคำรามเบา ๆ จ้องม่านแสงตรงหน้า พลางตั้งจิตในใจว่า “แปรเปลี่ยน!”
เขารู้เรื่องการฝึกฝนไม่มากนัก แต่ยามนี้มีพลังฝึกฝนย่อมดีกว่าไม่มี!
‘แปรเปลี่ยนพลังฝึกฝน! พลังฝึกฝนในขณะนี้: ฝึกกายาแนวแข็งแกร่ง·ขั้นหลอมผิวหนังชั้นหนึ่ง!’
หึ่ง—
ม่านแสงสลายหายไป
ปราณโลหิตภายในร่างเฉินชวนพลันพลุ่งพล่าน พละกำลังที่สูญเสียไปก่อนหน้านี้ฟื้นคืนในชั่วพริบตา ที่น่าตื่นตะลึงยิ่งกว่าคือ—
บาดแผลบนร่างของเขากำลังสมานตัวด้วยความเร็วที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า แม้แต่ความเหนียวทนทานของผิวหนังก็เพิ่มขึ้นอีกระดับ!
“ขั้นหลอมผิวหนังชั้นหนึ่ง...”
เฉินชวนกำหมัดเบา ๆ พึมพำเสียงต่ำ มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบาง
ต่อจากนี้ ได้เวลาออกล่าแล้ว!
ราชวงศ์ต้าหนิงใช้ระบบเลื่อนยศด้วยความชอบทางทหาร
เท่าที่เขารู้
ได้ศีรษะสิบคนจึงเลื่อนเป็นนายกองหมู่ ได้ศีรษะห้าสิบคนจึงเลื่อนเป็นนายหมู่
นายกองหมู่บัญชาทหารห้านาย ส่วนนายหมู่บัญชาทหารได้สิบคน
หากเขาได้ศีรษะเหล่านี้มา ก็เพียงพอให้เลื่อนเป็นนายหมู่ ก้าวจากนักโทษประหารขึ้นสู่ตำแหน่งสูงได้ในคราวเดียว!
ด้วยเหตุนี้ สายตาที่ทหารเฒ่าและทหารหลายคนรอบข้างมองเฉินชวนจึงเปลี่ยนไป
ใช้เพียงธนูเก่า ๆ คันหนึ่ง แต่สร้างผลงานได้ถึงเพียงนี้ ช่างน่าหวาดหวั่นจริง ๆ!
ทหารเฒ่าเป็นนายหมู่ เมื่อไม่มีแม่ทัพชั้นสูงอยู่ บริเวณโดยรอบจึงอยู่ใต้การบัญชาของเขา เฉินชวนย่อมถูกจัดสรรให้อยู่ใต้บังคับบัญชาของเขาโดยธรรมชาติ
เมื่อเห็นพรสวรรค์และฝีมือเช่นนี้ ทหารเฒ่าจึงคิดปกป้องเฉินชวนขึ้นมา
ไม่นานนัก ทหารที่ไปเอาธนูกับลูกธนูก็กลับมา
ทหารชราเรียกเฉินชวน “ไอ้หนู! รับของพวกนี้ไปให้ดี สังหารศัตรูให้มาก พยายามมีชีวิตรอด ต่อไปค่อยหาทางเป็นผู้บัญชาการกับเขาบ้าง!”