ทั้งสองนั่งคุยกันเล่นอยู่ในห้องพยาบาล พอพูดจนคอแห้ง บนโต๊ะข้าง ๆ ก็มีน้ำผุดขึ้นมาเอง
ข้างกาน้ำยังมีเมล็ดแตงอยู่จานหนึ่งด้วย นี่กะให้พวกเขาแทะเมล็ดแตงไปคุยไปหรือไง?
ช่างเอาใจใส่เกินเหตุจริง ๆ
ทั้งสองนั่งอยู่พักใหญ่ กะเวลาแล้วเห็นว่าใกล้ถึงกำหนด จึงเดินออกจากห้องพยาบาล
เสิ่นเจียเหอมองหลินหย่วนโจวแล้วถามว่า “กุญแจห้องเก็บเอกสารปกติวางไว้ที่ไหน?”
หลินหย่วนโจวส่ายหน้า “ไม่รู้ พวกเขาสุ่มวางกัน”
“งั้นที่ฉันเดินเข้ามาแล้วเจอกุญแจอยู่ใต้เท้าทันที เป็นฝีมือคุณหรือ?” เสิ่นเจียเหอถามต่อ
หลินหย่วนโจวยกมุมปากยิ้ม “แน่นอนว่าไม่ใช่ ตอนนั้นผมยังมาไม่ถึงเลย”
“แล้วทำไมฉันถึงหาเจอเร็วขนาดนั้น?” เสิ่นเจียเหอสงสัย
ตอนแรกพวกตัวประหลาดเห็นเธอก็วิ่งหนี เธอคิดว่าของที่หลินหย่วนโจวให้มาคงมีระดับสูงเกินไป จนพวกมันกลัว
แต่ตอนนี้เธอรู้แล้วว่า พวกตัวประหลาดไม่ได้กลัวเธอ กลับกำลังประจบเอาใจต่างหาก…
หลินหย่วนโจวยื่นมือมาพาดไหล่เสิ่นเจียเหอ แล้วกระซิบว่า “ตัวคุณมีกลิ่นของผม พวกมันเลยคิดว่าคุณเป็นนายเหนือหัวของตัวประหลาด ก็เลยต้อนรับขับสู้เป็นพิเศษ”
กลิ่นงั้นเหรอ?
เสิ่นเจียเหอก้มดมตัวเอง แต่ก็ไม่ได้กลิ่นอะไรเลย
เห็นท่าทางของเสิ่นเจียเหอ หลินหย่วนโจวก็อดขำไม่ได้ เขาจิ้มหน้าผากเธอเบา ๆ “กลิ่นนี้มีแต่ตัวประหลาดด้วยกันเท่านั้นที่ได้กลิ่น”
“คุณทิ้งกลิ่นไว้บนตัวฉันทำไม?” เสิ่นเจียเหอถาม