ชั้นห้าต่างจากชั้นสี่ที่เงียบเหงาอย่างสิ้นเชิง
ยังไม่ทันพ้นบันได ก็ได้ยินเสียงทะเลาะกันดังมาจากชั้นห้า
“ปล่อยฉันออกไป!”
“รอฉันก่อนเถอะ พอออกไปได้เมื่อไร ฉันจะฟันพวกแกให้ตายเป็นคนแรก!”
“แน่จริงก็ขังฉันไว้ตลอดชีวิตเลยสิ!”
เสียงด่าทอไม่ขาดสาย
ชั้นห้าไม่มีประตู แค่เดินขึ้นไปอีกเล็กน้อยก็เห็นภาพด้านในแล้ว
อืม...ตกแต่งสไตล์คุกชัด ๆ
ชั้นห้าทั้งชั้นเป็นคุกขนาดมหึมา
แต่สิ่งที่ถูกขังอยู่ข้างในไม่ใช่คน หากเป็นตัวประหลาด
ในคุกที่อยู่ตรงข้ามบันได มีชายร่างกำยำคนหนึ่งถูกขังอยู่ บนศีรษะมีฝีหนองขึ้นเต็มไปหมด แต่ละฝีบวมเป่งและมีหนองไหลเยิ้มออกมา ดูน่าขยะแขยงอย่างยิ่ง
พอเห็นคนมา ชายคนนั้นก็รีบแนบตัวเข้ากับซี่กรง มือทั้งสองจับลูกกรงเหล็กไว้แน่น แล้วตะโกนเสียงดังว่า “แกน่ะ เข้ามานี่ ปล่อยฉันออกไป!”
ไม่มีใครขยับ พวกเขาไม่ใช่คนโง่ จะปล่อยตัวประหลาดออกมาก็เท่ากับรนหาที่ตาย
ระหว่างทาง พวกเขาเห็นตัวประหลาดสารพัดชนิดถูกขังอยู่ แต่ละตัวหน้าตาบิดเบี้ยว ดาหน้าทุบลูกกรงเหล็ก พลางตะโกนโหวกเหวกให้ปล่อยตัวเองออกไป
เสิ่นเจียเหอดึงแขนหลินหย่วนโจวที่อยู่ข้าง ๆ แล้วถามเสียงเบา “พวกเขาทำผิดอะไร ถึงถูกขังไว้ที่นี่?”
หลินหย่วนโจวกวาดตามองไปรอบหนึ่งก่อนตอบ “พวกเขาแสดงละครกันอยู่”
เสิ่นเจียเหอ “……”
ไม่คิดเลยว่าพวกตัวประหลาดจะเล่นแต่งคอสเพลย์กันด้วย!
“ตัวประหลาดไม่เคยทำผิดกันเลยเหรอ?” เสิ่นเจียเหอถามอย่างสงสัย