เข้าดันเจี้ยนปุ๊บ ภูตผีแห่คุกเข่าเรียกพี่สะใภ้

ตอนที่ 12 เมีย! เธอนี่จิตใจงามจริง! เธอคือผู้กอบกู้ฉัน!

6 นาที· 1.5K คำ

มองแถบแสดงความคืบหน้าด้านล่างวิดีโอ ยังไม่ถึงครึ่งเลยด้วยซ้ำ พิธีเซ็ปปุกุนี่ใช้เวลานานขนาดนั้นเลยหรือ?

เป็นไปตามคาด หลังถอดเสื้อตัวบนเสร็จ หลินหย่วนโจวก็เริ่มถอดกางเกงต่อ...

เสิ่นเจียเหอมองภาพตรงหน้าด้วยความกลัดกลุ้มจนขำไม่ออก

"นายแสดงเซ็ปปุกุจะถอดกางเกงทำไม?" เธอกุมมือถือ จ้องมองหลินหย่วนโจว

หลินหย่วนโจวอธิบายด้วยสีหน้าจริงจัง "เซ็ปปุกุต้องเลอะเลือด อย่างน้อยก็ไม่ควรให้กางเกงเปื้อน"

ระหว่างที่ทั้งสองพูดคุยกัน ในวิดีโอหลินหย่วนโจวก็ถอดกางเกงเสร็จแล้ว มือเขาจับที่ขอบกางเกงในตัวเอง ดูเหมือนกำลังลังเลว่าควรถอดกางเกงในออกด้วยดีไหม

สุดท้ายคงยังพอมีหน้ามีตา เลยไม่ได้ถอด

ฉากหลังจากนั้นค่อนข้างสยดสยอง หลินหย่วนโจวหยิบมีด แทงเข้าไปที่ท้องตัวเอง พอดึงมีดออกมา แผลบนร่างก็เริ่มสมานอย่างเห็นได้ชัด

[เมีย ดูนี่! แผลผมหายแล้ว เห็นไหม ผมไม่ได้โกหก!]!

ข้อความนี้ส่งมาประมาณหนึ่งชั่วโมงให้หลัง อาจเป็นเพราะไม่ได้รับการตอบกลับจากเสิ่นเจียเหอ หลินหย่วนโจวจึงส่งวิดีโอมาอีก

ในวิดีโอ หลินหย่วนโจวถอดเสื้อผ้าโจ่งครึ่ม ภายใต้แสงไฟสลัว ถ่ายให้เห็นแผ่นหลังกว้าง เอวสอบ สะโพกเด้ง ขายาวของเขาอย่างหมดเปลือก

แค่ก ๆ!

ดูแล้วยังรู้สึกเขิน ๆ!

ถึงแม้ว่า เรื่องของหลินหย่วนโจว ตัวเองไม่ว่าจะควรดูไม่ควรดูก็เคยเห็นมาหมดแล้ว แต่คนในวิดีโอ กับในชีวิตจริงก็ยังมีความแตกต่างอยู่บ้างเล็กน้อย

จู่ ๆ ก็เห็นที่แผ่นหลังเขาแผ่ซ่านแทรกด้วยความมืดดำ ต่อมา หนวดสัมผัสจำนวนนับไม่ถ้วนก็งอกเงยออกมาจากแผ่นหลัง เหมือนกำลังดูหนังไซไฟยังไงยังงั้น

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป