เมื่อเห็นหลินหย่วนโจวขมวดคิ้วน้อย ๆ สีหน้าเต็มไปด้วยความรังเกียจ
เสิ่นเจียเหอรู้สึกผิดอยู่บ้าง
พูดอีกอย่างก็คือ เฉียวหย่าหยาปรากฏตัวขึ้นก็เพราะเธอ
คนปกติที่ไหนจะคิดไปยั่วยวนตัวประหลาดกันล่ะ
เสิ่นเจียเหอตบอกเขาเบา ๆ ช่วยปลอบให้ใจเย็นลง
“เอาละ ๆ เรื่องผ่านไปแล้ว อีกอย่าง เธอก็ไม่สำเร็จสักหน่อย”
ฝ่ามือแตะลงบนกล้ามอกแน่น ๆ นั่น แล้วเธอก็เผลอบีบไปทีหนึ่ง
คำปลอบของเสิ่นเจียเหอช่วยบรรเทาความโกรธเกรี้ยวของหลินหย่วนโจวลงได้บ้าง จนกระทั่งสัมผัสที่หน้าอกส่งผ่านมาถึงเขา
ใบหน้าเขาพลันมืดครึ้ม ถอยหลังไปหลายก้าว สายตาจับจ้องเสิ่นเจียเหออย่างระแวดระวัง
เสิ่นเจียเหอมองเขาอย่างแปลกใจ “เป็นอะไรไป?”
หลินหย่วนโจวหรี่ตาลงเล็กน้อย เม้มปากแล้วถามเสียงอู้อี้ “ที่คุณเข้าหาผม เพราะอยากได้ตัวผมใช่ไหม?”
ผู้หญิงคนนี้ ตั้งแต่เจอกันมาก็คอยฉวยโอกาสแต๊ะอั๋งเขาตลอด!!
เห็นชัด ๆ ว่าอยากได้ตัวเขา!
แค่ก ๆ ชัดขนาดนั้นเลยเหรอ?
เสิ่นเจียเหอมองท่าทีระแวดระวังของหลินหย่วนโจวแล้วรู้สึกไม่สบอารมณ์
“คุณเป็นสามีฉัน ให้ฉันจับสักสองทีแล้วมันยังไง?” เสิ่นเจียเหอกล่าวอย่างมีเหตุผลเต็มที่
คำว่า ‘สามี’ ทำให้หลินหย่วนโจวหน้าแดงขึ้นมาทันที เขายืนนิ่งอยู่กับที่ อ้าปากอยู่หลายครั้ง แต่กลับพูดอะไรไม่ออกสักคำ
ท่าทางไร้เดียงสาแบบนั้นทำให้เสิ่นเจียเหออดหัวเราะพรืดออกมาไม่ได้
พอเห็นเสิ่นเจียเหอหัวเราะ หลินหย่วนโจวถึงเพิ่งรู้ตัวว่าถูกเธอแกล้งเข้าแล้ว
สีหน้าของเขาพลันเคร่งขรึม
ยังไม่ทันได้เอาคืน เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นจากด้านนอก