หลินเซวียนมองเสิ่นเจียเหอด้วยแววตาเปี่ยมความเลื่อมใส
ในสายตาของหลินเซวียน ณ เวลานี้ เสิ่นเจียเหอเปล่งรัศมีศักดิ์สิทธิ์ไปทั่วทั้งร่าง
ฮือ ๆ ๆ ซาบซึ้งเหลือเกิน!
พี่เสิ่นบุกเข้าไปในถิ่นศัตรูเพียงลำพัง ยอมเสี่ยงชีวิตเพื่อความถูกต้อง ทั้งหมดก็เพื่อหาเบาะแสแล้วพาเขาออกจากด่าน
หลินเซวียนซาบซึ้งจนแทบจะหลั่งน้ำตาอยู่ตรงนั้น
“พี่เสิ่น ต้องดูแลตัวเองให้ดีนะครับ” หลินเซวียนโบกมือน้อย ๆ
เสิ่นเจียเหอตอบ “อืม หาที่หลบไว้เถอะ”
หลินเซวียนเชื่อมั่นในฝีมือของเสิ่นเจียเหอมาก จึงไม่จำเป็นต้องเป็นห่วงอะไร
หลินเซวียนกลับไปหลบในห้องเก็บของที่ซ่อนตัวก่อนหน้านี้ ส่วนเสิ่นเจียเหอเห็นว่าใกล้ได้เวลาแล้ว จึงเตรียมกลับไปหาหลินหย่วนโจว
อย่างไรเสีย ตอนเช้าตอนเธอออกมาได้บอกไว้แล้วว่า ตอนกลางคืนจะกลับไปนอนเป็นเพื่อนเขา
เป็นคนก็ต้องรักษาคำพูด
เสิ่นเจียเหอลอบกลับเข้าไปในห้องของหลินหย่วนโจวโดยไม่เกรงใจ ผลักประตูเข้าไปตรง ๆ
ครั้งแรกยังไม่คุ้น ครั้งที่สองก็คล่องแล้ว
แต่สิ่งที่เห็นกลับเป็นห้องที่เละเทะไปหมด
หลินหย่วนโจวกำลังบีบคอใครคนหนึ่งอยู่
หญิงสาวตรงหน้าเขาสวมชุดเดรสสายเดี่ยวลูกไม้สั้น ๆ ที่แทบจะปกปิดได้แค่ก้นเท่านั้น ทั้งยังเป็นคอวี ยิ่งดิ้นรนก็ยิ่งเผยให้เห็นเนื้อหนังด้านในเป็นครั้งคราว
เพ่งดูดี ๆ แล้วพบว่าเป็นเฉียวหย่าหยา
เสิ่นเจียเหอ “……”
ผู้หญิงคนนี้… ปากก็พูดว่าดูถูก แต่กลับวิ่งแจ้นมาถึงนี่เพื่อยั่วยวนหลินหย่วนโจวเอง
เดี๋ยวนะ สมองมีปัญหาหรือไง!