สิ้นคำพูด บรรยากาศตรงนั้นก็เงียบงันราวกับป่าช้า
หลินเซวียนรีบแก้ตัว “ไม่ใช่ ๆ... ผมหมายถึง ตัวประหลาดผู้ชายคนนั้นล่ะ?”
“พักอยู่ในห้อง” เสิ่นเจียเหอตอบ
ตอนนี้แววตาที่หลินเซวียนมองเสิ่นเจียเหอเต็มไปด้วยความชื่นชมมากขึ้นหลายส่วน
เก่งเกินไปแล้ว! ไม่เพียงแข็งแกร่ง แต่ยังควบคุมตัวประหลาดได้อีกด้วย!
เธอเป็นไอดอลของเขาเลย!
เสิ่นเจียเหอนึกถึงคำพูดของหลินเซวียนเมื่อครู่ แล้วเดินไปหยุดข้างเขา “หลินเซวียน นายก็รู้ว่าที่นี่เป็นด่านสยองขวัญ คราวหน้าถ้าเจอเรื่องแบบนี้ นายเลือกทำตามใจตัวเองได้”
แววตาของหลินเซวียนฉายความดื้อรั้น “ไม่ได้! ตั้งแต่เข้าด่านมา พี่เจียเหอก็คอยดูแลผมมาตลอด แถมยังไม่รังเกียจที่ผมเป็นตัวถ่วง ผมจะเนรคุณได้ยังไง!”
เสิ่นเจียเหอ “...”
เด็กคนนี้ซื่อตรงเกินไปจริง ๆ
“นายรับปากไปก่อนก็ได้ แล้วค่อยแอบมาบอกฉันลับหลัง ฉันจะไปจัดการพวกมันให้เรียบ” เสิ่นเจียเหอกล่าว
หลินเซวียนกะพริบตาปริบ ๆ ดูเหมือนนึกไม่ถึงว่าเสิ่นเจียเหอจะฉลาดขนาดนี้
เขาทำหน้าเหมือนเพิ่งเข้าใจ “ทำแบบนั้นได้ด้วยเหรอ!”
เสิ่นเจียเหอกระตุกมุมปาก “นายไม่เคยคิดแบบนั้นเลยเหรอ?”
หลินเซวียน “แม่สอนผมมาตั้งแต่เด็กว่า ให้เป็นเด็กดีที่ซื่อสัตย์และรักษาคำพูดครับ”
ช่างเถอะ เด็กคนนี้ซื่อตรงเกินไป เธอคงต้องเลิกคิดจะทำลายดอกไม้ตูมของชาติบ้านเมืองเสียแล้ว
“พรุ่งนี้เป็นงานแต่งของลั่วลั่วแล้ว อย่าลืมหาที่ซ่อนตัวให้ดี” เสิ่นเจียเหอเอ่ยเสียงเบา
หลินเซวียนพยักหน้า “พรุ่งนี้จะมีตัวประหลาดมาเยอะไหมครับ?”
เสิ่นเจียเหอรับคำ “อืม แต่ถ้านายปลอมตัวเป็นตุ๊กตาให้ดี ก็จะไม่เกิดเรื่องหรอก”