“ฉันกับลั่วลั่วเป็นพี่น้องกัน!” หลินหย่วนโจวย้ำ
เสิ่นเจียเหอเลิกคิ้ว ก่อนหัวเราะออกมาอย่างไม่คิดปิดบัง “นายเชื่อคำพูดตัวเองจริง ๆ เหรอ?”
หลินหย่วนโจวว่า “ทำไมฉันจะไม่เชื่อล่ะ! เธอเป็นน้องสาวฉัน!”
“ฉันเห็นเธอสารภาพรักกับนายตั้งสองครั้งแล้ว เธอไม่อยากแต่งงาน แค่อยากอยู่กับนายเท่านั้น” เสิ่นเจียเหอกล่าว
“ฉันกับเธอเป็นได้แค่พี่น้อง!” หลินหย่วนโจวย้ำอีกครั้ง “นี่เป็นบทบาทของฉัน เปลี่ยนไม่ได้!”
“งั้นหมายความว่านายไม่ยอมเสียสละรูปร่างหน้าตาของตัวเองสินะ?” เสิ่นเจียเหอถาม พลางวางมือลงบนลำคอของเขาอย่างไม่อยู่สุข
ปลายนิ้วแตะลงบนลูกกระเดือกของเขาเบา ๆ
ลูกกระเดือกของหลินหย่วนโจวขยับขึ้นลงโดยไม่รู้ตัว “ฉันไม่ได้คิดกับลั่วลั่วแบบคนรัก”
“อย่างนั้นเหรอ” เสิ่นเจียเหอพึมพำ “ถ้าอย่างนั้นก็ได้ เดี๋ยวฉันทำให้นายสลบแล้วจับห่อส่งไปให้เธอ ต่อให้เกิดอะไรขึ้น นายก็ไม่ต้องรู้สึกผิด”
หลินหย่วนโจว: “???”
คิดเผื่อกันได้รอบคอบจริง ๆ!
หลินหย่วนโจวยังไม่ทันได้คิดอะไร จู่ ๆ ก็รู้สึกว่ามีมือหนึ่งวางอยู่บนอก
เขาก้มมองลงไป เห็นเสิ่นเจียเหอกำลังลูบคลำหน้าอกของเขา
หลินหย่วนโจวแทบหมดคำพูด ถึงเวลาแบบนี้แล้ว ผู้หญิงคนนี้ยังไม่วายฉวยโอกาสแต๊ะอั๋งเขาอีก!
เขากดเสียงต่ำ “คุณกำลังทำอะไร?!”
เสิ่นเจียเหอทอดถอนใจ “ขอจับให้เต็มที่หน่อย ต่อไปนายอาจจะกลายเป็นของคนอื่นก็ได้”
“ฉันยังไม่ได้ตกลงเลยนะ!” หลินหย่วนโจวไม่พอใจ
เสิ่นเจียเหอตอบ “เรื่องนั้นไม่สำคัญสักหน่อย ฉันไม่ใช่เจ้าหน้าที่ที่เพิ่งลงชนบท จะได้ต้องขอความเห็นนายก่อน”