เมื่อเห็นท่าทางเขินอายของหลินหย่วนโจว เสิ่นเจียเหอก็อดแหย่เขาไม่ได้ “อะไรนะ? คุณไม่ให้ฉันนอน แล้วยังจะห้ามฉันนอนในฝันด้วยหรือ? ควบคุมกันกว้างขวางเกินไปหน่อยไหม?”
หลินหย่วนโจวเม้มริมฝีปากบาง ไม่พูดอะไรอีก
เสิ่นเจียเหอลุกจากเตียงแล้วถามอย่างสงสัย “ทำไมฉันถึงมาอยู่ในห้องคุณได้ล่ะ?”
หลินหย่วนโจวเบือนหน้า ไม่กล้าสบตาเสิ่นเจียเหอ
เห็นท่าทางแบบนั้นแล้ว เสิ่นเจียเหอจะไม่เข้าใจได้อย่างไร มุมปากของเธอยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบาง ๆ ก่อนจะคลานลงจากเตียงไปอยู่ด้านหลังเขา
เธอโอบแขนรอบคอเขา แล้วจงใจยื่นหน้าเข้าไปใกล้หู “อย่าบอกนะว่าเมื่อคืนใครบางคนแอบอุ้มฉันกลับมา?”
ลมหายใจอุ่นร้อนรินรดใบหู ทำให้หลินหย่วนโจวซึ่งเกร็งไปทั้งตัวอยู่แล้วเขินหนักกว่าเดิม
เขาลุกขึ้นจากเตียง เสิ่นเจียเหอก็เกาะหลังเขาตามแรงขยับ
ขาทั้งสองข้างเกี่ยวรอบเอวเพรียวของเขา
“ลงมา!” หลินหย่วนโจวพูด
เสิ่นเจียเหอกอดเขาแน่นขึ้นอีกนิด “คุณยังไม่ตอบฉันเลย เมื่อคืนคุณเป็นคนอุ้มฉันกลับมาใช่ไหม?”
หลินหย่วนโจวอ้าปากเหมือนจะพูด แต่สุดท้ายก็ตอบเบา ๆ ว่า “อืม”
เสิ่นเจียเหอแปลกใจอยู่บ้าง มุมปากยกขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่ “อุ้มฉันกลับมาทำไม? คิดถึงฉันมากใช่ไหม?”
เสียงของหลินหย่วนโจวอู้อี้เล็กน้อย “คุณบอกว่าจะมานอนเป็นเพื่อนผมตอนกลางคืน เมื่อคืนผมรออยู่ในห้องจนหลับไปแล้ว คุณก็ยังไม่มา”
รอจนหลับไปแล้วงั้นหรือ?
ดูท่าหลินหย่วนโจวคงไม่รู้ว่าลั่วลั่วหิ้วเขาลงไปเปลี่ยนหัวใจ
“อ้อ ฉันลืมไปแล้ว” เสิ่นเจียเหอตอบส่ง ๆ