พอหลินหย่วนโจวจากไป ลั่วลั่วก็เหมือนเปลี่ยนเป็นคนละคน
เธอลุกขึ้นจากพื้น ปัดฝุ่นบนกระโปรงเบา ๆ
จากนั้นก็เช็ดน้ำตาบนใบหน้า
เมื่อครู่ยังทำท่าร่อแร่ใกล้ตาย แต่ตอนนี้กลับสงบนิ่งแล้ว
พลิกสีหน้าเร็วยิ่งกว่าพลิกหน้าหนังสือเสียอีก
ลั่วลั่วเดินมาหยุดตรงหน้าเสิ่นเจียเหอ แววตาเย็นเยียบจับจ้องเธอไม่วางตา “อย่าให้ฉันจับได้เชียว ไม่อย่างนั้นฉันจะฆ่าเธอเป็นคนแรก”
พูดจบเธอก็หันหลังเดินออกจากห้องไป
ทันทีที่ลั่วลั่วจากไป บรรยากาศอึมครึมภายในห้องก็สลายไปในพริบตา
หลินเซวียนถอนหายใจเฮือกใหญ่ พอยกมือขึ้น แขนทั้งข้างก็ยังสั่นไม่หยุด
น้ำเสียงของเขาเจือสะอื้น พูดตะกุกตะกักว่า “พี่เจียเหอ เมื่อกี้ผมกลัวแทบตายแน่ะ ผม...ผมนึกว่าเธอจะฆ่าพวกเราเสียแล้ว!”
“พี่เก่งมากเลย เมื่อกี้เกิดเรื่องขนาดนั้น แต่พี่ยังไม่ขยับเลยสักนิด!”
เสิ่นเจียเหอขยับตัวเล็กน้อย “ด่านมี नियमของตัวเอง ต่อให้เป็นตัวประหลาดก็ต้องทำตามกฎ”
“ตอนเธอแทงตุ๊กตาเมื่อกี้ เธอไม่ได้ทำอะไรเลย แต่พอเข้ามาใกล้ฉันกลับพูดไร้สาระตั้งมากมาย ก็เพราะอยากให้ฉันเผยพิรุธ”
“ถ้าฉันขยับแม้แต่นิดเดียว ก็เท่ากับยอมรับกลาย ๆ ว่าตัวเองเป็นผู้เล่น เธอก็จะฆ่าฉันได้ทันที”
หลินเซวียนฟังคำอธิบายของเสิ่นเจียเหอด้วยแววตาชื่นชม “พี่เจียเหอเก่งจริง ๆ! ถ้าเป็นผมเมื่อกี้ คงวิ่งหนีไปแล้วแน่ ๆ”