เสียงฝีเท้าดังขึ้น
ลั่วลั่วกำลังจะเข้ามาแล้ว
หลินหย่วนโจวขยับเร็วยิ่งกว่า เขาตรงไปที่ประตูแล้วดันบานประตูไว้ทันที
ไม่ยอมให้ลั่วลั่วเข้ามา
น้ำเสียงของเขาแหบพร่ายิ่งกว่าเดิม “บอกแล้วไงว่าไม่ต้อง! ออกไป!”
ลั่วลั่วยืนอยู่หน้าประตู ใบหน้าเล็ก ๆ ดูน่าสงสารจับใจ “พี่ ฉันเป็นห่วงพี่นะ”
“ฉันอยู่คนเดียวได้” หลินหย่วนโจวยังคงปฏิเสธ
ลั่วลั่วอ้าปากเหมือนจะพูดต่อ แต่ประตูกลับปิดดัง ‘ปัง’ ตามด้วยเสียงล็อก
กั้นลั่วลั่วไว้ด้านนอกโดยตรง
ลั่วลั่วมองประตูด้วยท่าทางขุ่นเคือง “พี่! ทำไมพี่ไม่ยอมรับความช่วยเหลือจากฉันล่ะ! ฉันช่วยพี่ได้นะ!”
“กลับไป!” น้ำเสียงเย็นชาของหลินหย่วนโจวแฝงความเหี้ยมเกรียม
ในที่สุดด้านนอกประตูก็เงียบลง
ตอนนี้เสิ่นเจียเหอลุกจากพื้นแล้ว และนั่งอยู่บนเตียง
หลินหย่วนโจวหันกลับมา ก็เห็นหญิงสาวนั่งอยู่บนเตียงของตัวเอง คิ้วเขาขมวดเล็กน้อย ก่อนก้าวเข้าไปหาและพูดเสียงเย็น “ลุกขึ้น นี่เตียงฉัน!”
เสิ่นเจียเหอไม่ลุก “ยืนมานานแล้วเหนื่อยนิดหน่อย ขอฉันนั่งพักแป๊บหนึ่ง”
หลินหย่วนโจวก้าวเข้าไปดึงเธอลุกจากเตียง แล้วกลับมาทำท่าเย็นชาเหมือนเดิม “ลุกขึ้น! ออกไป! ฉันจะไม่ฆ่าเธอก็ได้”
ได้ยินคำพูดเย็นเยียบข้างหู เสิ่นเจียเหอมองหลินหย่วนโจวอย่างฉงน
ผู้ชายคนนี้แปลกไปนะ
ในด่านก่อน เขาเรียกเธอว่าภรรยาคำแล้วคำเล่า