ไม่นานนัก
ลั่วลั่วให้คนขนตุ๊กตารูปมนุษย์ทั้งหมดในคฤหาสน์ของเธอออกมา วางไว้สองฝั่งข้างเวที
ในบรรดาตุ๊กตาเหล่านั้น มีทั้งตุ๊กตาจริงและผู้เล่นที่ปลอมตัวเป็นตุ๊กตา
กวาดตามองรอบหนึ่งก็ไม่เห็นเฉียวหย่าหยากับจางช่าน
เมื่อคืนลั่วลั่วลงไปที่ห้องใต้ดิน คงพบทั้งสองคนเข้าแล้ว เดาว่าพวกเขาคงถูกจัดการไปอย่างน่าอนาถ
พอจัดตุ๊กตาเสร็จ ก็ใกล้พลบค่ำแล้ว
มีตัวประหลาดมารวมตัวกันมากมาย มองคร่าว ๆ ก็มีอย่างน้อยเป็นร้อย
งานแต่งครั้งนี้แทบไม่ต่างจากงานแต่งในโลกจริง
ข้างกายลั่วลั่วยืนอยู่ด้วยชายร่างสูงผอมคนหนึ่ง เขาสวมสูทสีดำเรียบกริบ เห็นได้ชัดว่าเป็นเจ้าบ่าวของวันนี้
หลินหย่วนโจวมาถึงเป็นคนสุดท้าย เขาเห็นเสิ่นเจียเหอในกลุ่มตุ๊กตาทันที คิ้วขมวดเล็กน้อย ก่อนก้าวตรงไปหาเธอ
ลั่วลั่วคล้องแขนชายข้างกายแล้วเดินขึ้นเวที
เธอมองไปทางหลินหย่วนโจว ยกไมโครโฟนขึ้นกล่าวว่า “วันนี้ คนที่ฉันอยากขอบคุณที่สุดก็คือพี่ชายของฉัน”
สิ้นเสียง สายตาของทุกคนก็จับจ้องไปยังหลินหย่วนโจว
หลินหย่วนโจวหยุดฝีเท้า หากเดินเข้าไปตอนนี้ เสิ่นเจียเหอก็จะกลายเป็นเป้าสายตาของทุกคนไปด้วย
“พี่คะ ขึ้นมาบนเวทีได้ไหม? ฉันมีเรื่องอยากคุยด้วย” ลั่วลั่วมองหลินหย่วนโจว
หลินหย่วนโจวพยักหน้าแล้วเดินขึ้นเวที
ลั่วลั่วมองหลินหย่วนโจว ดวงตาคู่นั้นเต็มไปด้วยความรัก
เธอถือไมโครโฟนแล้วพูดทีละคำว่า “พี่คะ คนที่ฉันตัดใจไม่ลงที่สุดในชีวิตนี้ก็คือพี่ ฉันไม่อยากให้พี่ตาย ฉันอยากอยู่กับพี่ไปตลอดกาล”
หลินหย่วนโจวยังไม่ทันพูด มีดเล่มหนึ่งก็แทงทะลุหัวใจของเขาเสียแล้ว