เสิ่นเจียเหอไม่คิดจะสนใจเสียงเห่าหอนของเธอ การยั่วยุไร้สมองแบบนี้ จะให้เธอว่างจนต้องมาพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของตัวเองหรือไง
เธอเลี่ยงออกไป เตรียมจะจากไป แต่เฉียวหย่าหยากลับยืนกรานจะทำตัวเป็นตัวร้ายหญิงจอมยุแยง คอยขวางไม่ให้เธอไป
“จะไปไหน?! รู้สึกผิดขึ้นมาหรือไง? ด่านก่อนก็ใช้วิธีนอนแลกมาไม่ใช่เหรอ ถึงได้ฆ่าบอสได้คนเดียว!” เฉียวหย่าหยาถาม
เสิ่นเจียเหอมองเธออย่างเอือมระอา “ว่าไงนะ? เธอมุดอยู่ใต้เตียงบอสหรือไง ถึงได้เห็นกับตาว่าฉันกับมันนอนด้วยกัน?”
“แล้วทำไมถึงอยู่ในห้องของตัวประหลาดผู้ชายคนนั้นนานขนาดนั้นล่ะ?!” เฉียวหย่าหยาถาม
เสิ่นเจียเหอมองเธออย่างขบขัน “ฉันไม่ใช่ครูของเธอ ไม่จำเป็นต้องตอบทุกคำถามหรอกนะ”
แววตาเฉียวหย่าหยาหม่นลง ก่อนเอ่ยเสียงเย็นชา “ใครจะไปรู้ว่าเธอตกลงอะไรกับตัวประหลาดนั่นไว้หรือเปล่า ถ้ามันคิดร้ายกับพวกเราขึ้นมาจะทำยังไง?!”
บรรยากาศตึงเครียดขึ้นชั่วขณะ
เฉียวหย่าหยาหันไปหาหลินเซวียน แล้วพูดยุแยง “หลินเซวียน เห็นแก่ที่ก่อนหน้านี้เราคุยกันถูกคอ เธอทิ้งผู้หญิงคนนี้แล้วมาร่วมมือกับพวกเราได้นะ”
หลินเซวียนส่ายหน้ารัวเหมือนกลองป๋องแป๋ง รีบขยับเข้าไปใกล้เสิ่นเจียเหอ “ไม่ล่ะ ผมขออยู่กับพี่เสิ่นดีกว่า”
เฉียวหย่าหยาเดือดดาล ชี้หน้าหลินเซวียน “เธอดูไม่ออกหรือไง? ผู้หญิงคนนี้อาจร่วมมือกับพวกตัวประหลาดแล้วก็ได้ อยู่ข้างเธอไม่กลัวโดนขายหรือไง?”
หลินเซวียนตอบอย่างหนักแน่น “ผมเชื่อพี่เสิ่น!”
ชิ คิดไม่ถึงเลยว่าเจ้าเด็กนี่จะมีน้ำใจขนาดนี้
บางทีเพราะหลินเซวียนปฏิเสธ เฉียวหย่าหยาจึงอับอายจนกลายเป็นโกรธ
เธอหรี่ตาลงเล็กน้อย แล้วหันไปพูดกับคนด้านหลัง “ผู้หญิงคนนี้มีโอกาสสูงมากที่จะทำข้อตกลงกับตัวประหลาด เราจับเธอมัดไว้ก่อน แบบนี้จะปลอดภัยกว่า”