หลินหย่วนโจว: “???!!!”
เดี๋ยวนะ! เมื่อไหร่กันที่เขาเล่นอะไรวิปริตขนาดนี้?!
“คุณ... คุณพูดเหลวไหล!” หลินหย่วนโจวตกใจจนพูดติดขัด
มุมปากเสิ่นเจียเหอยกขึ้นเป็นรอยยิ้ม เธอมองหลินหย่วนโจวพลางเอ่ยว่า “ถ้าฉันพูดเหลวไหล แล้วรู้ได้ยังไงว่าคุณมีรอยพวกนี้อยู่บนตัว?”
หลินหย่วนโจว: “...”
เถียงเธอไม่ชนะ!
เขามองเสิ่นเจียเหอด้วยแววตาสับสน
ลึก ๆ แล้วเขากลับรู้สึกว่าสิ่งที่เสิ่นเจียเหอพูดนั้นถูกต้อง
เพราะถ้าเป็นไปตามนิสัยของเขา ปฏิกิริยาแรกเมื่อมีมนุษย์แปลกหน้าบุกเข้ามาในห้องก็คือฆ่าทิ้ง
แต่พอเป็นเสิ่นเจียเหอ เขากลับลงมือไม่ลงเสียที...
ยิ่งไปกว่านั้น ตอนอยู่กับเธอ ในใจเขาไม่ได้มีจิตสังหารแม้แต่น้อย กลับยังเกิดความรักและความทะนุถนอมขึ้นมา
ไม่อยากให้คนตรงหน้าได้รับอันตรายแม้แต่นิดเดียว
หลินหย่วนโจวเม้มริมฝีปากบางแน่น สายตาจับจ้องอยู่ที่เสิ่นเจียเหอ
ใบหน้างดงามประณีตนั้น...
ตอนนี้เสิ่นเจียเหอสวมชุดสีแดง ยิ่งขับให้เธอดูเจิดจ้าและงามสะดุดตา
หลินหย่วนโจวส่ายหน้า ไล่ความคิดทั้งหมดออกจากหัว
“ถึงเมื่อก่อนฉันจะรู้จักคุณ แต่ตอนนี้ฉันจำคุณไม่ได้แล้ว ออกจากห้องฉันไปซะ ฉันจะไม่ทำให้คุณลำบาก” หลินหย่วนโจวกล่าว
การที่เขาไม่ฆ่าเสิ่นเจียเหอก็นับว่าเมตตาเธอมากแล้ว
ส่วนคำพูดที่เสิ่นเจียเหอพูดมา เขาจะถือว่าเป็นเรื่องล้อเล่นก็แล้วกัน
เสิ่นเจียเหอเดินเข้าไปหาหลินหย่วนโจว เธอขยับเข้ามาหนึ่งก้าว เขาก็ถอยหลังหนึ่งก้าว
จนกระทั่งถอยไปชนกำแพง ไม่มีทางให้ถอยอีก เขาจึงหยุดลง
“หมายความว่าคุณไม่อยากอยู่กับฉันแล้วหรือ?” เสิ่นเจียเหอถาม