หลินหย่วนโจวโกรธจนกำมือแน่น ผู้หญิงคนนี้ มือไม้ไม่อยู่สุขจริง ๆ!
ตุ๊กตาคู่ชีวิตตกอยู่ในมือคนอื่น ก็เท่ากับชีวิตอยู่ในกำมืออีกฝ่าย!
แต่ไม่รู้ทำไม ในใจเขากลับรู้สึกปลอดภัยเมื่อเสิ่นเจียเหอได้ตุ๊กตาคู่ชีวิตของเขาไป
อีกด้านหนึ่ง เสิ่นเจียเหอพาหลินเซวียนไปหลบในห้องอื่น
หลินเซวียนเดินตามเสิ่นเจียเหอ จู่ ๆ ก็ถามขึ้นว่า “พี่เสิ่น สองคนนั้นไม่ใช่คนดีเหรอครับ?”
เสิ่นเจียเหอไม่ได้ตอบ กลับถามว่า “ทำไมล่ะ อยากไปอยู่กับพวกเขาหรือไง?”
หลินเซวียนรีบส่ายหน้ารัวราวกับกลองป๋องแป๋ง “เปล่าครับเปล่า! ผมฟังพี่เสิ่นทุกอย่าง!”
กลัวว่าเสิ่นเจียเหอจะไม่เชื่อ หลินเซวียนจึงรีบอธิบาย “พี่เสิ่น ผมรู้ว่าตัวเองไม่มีความสามารถอะไร ตอนนี้ต้องพึ่งพี่อยู่ แน่นอนว่าต้องฟังพี่สิ จะให้ไม่มีฝีมือแล้วยังไปสอดมือมั่วซั่วได้ยังไงล่ะครับ”
อืม รู้จักตัวเองดีมาก
ทั้งสองกำลังคุยกันอยู่ ก็ได้ยินเสียงฝีเท้าดังขึ้นตรงหน้าประตูห้อง
เสิ่นเจียเหอมีปฏิกิริยาว่องไว รีบดึงหลินเซวียนไปยืนหลบที่มุมห้อง
ทั้งคู่เพิ่งยืนเรียบร้อย ประตูก็ถูกผลักเปิด
ลั่วลั่วในชุดกระโปรงเจ้าหญิงเดินเข้ามา
ในมือเธอยังถือกรรไกรเปื้อนเลือดอยู่ด้วย
มองให้ดีจะเห็นคราบเลือดเปรอะอยู่บนกระโปรงของเธอ
ท่าทางเหมือนเพิ่งฆ่าคนมา
ลั่วลั่วกวาดตามองไปรอบห้อง ก่อนสายตาจะหยุดลงที่เสิ่นเจียเหอ
เสียงหัวเราะประหลาด “คิก ๆ ๆ” ดังออกจากปากเธอ
เธอก้าวเข้ามาหยุดตรงหน้าเสิ่นเจียเหอ จ้องมองอีกฝ่ายโดยตรง
“ในที่สุดก็เจอเธอแล้วนะ”
เสิ่นเจียเหอไม่ขยับ ลั่วลั่วหรี่ตายิ้มพลางพูดกับตัวเองว่า “เมื่อกี้ฉันเห็นหนูตัวเล็ก ๆ โผล่มาในคฤหาสน์หลายตัว ก็เลยไปจัดการสักหน่อย”
“แถมยังทำกระโปรงฉันเปื้อน พวกมันสมควรตายจริง ๆ”