คงเพราะหลินหย่วนโจวตะโกนเสียงดังเกินไป ท่าถอดกางเกงชั้นในของเสิ่นเจียเหอจึงชะงักลง เธอมองหลินหย่วนโจวที่นอนหน้าแดงก่ำอยู่บนพื้น
หลินหย่วนโจวใช้มือยันพื้น พยายามลุกขึ้นด้วยแรงทั้งหมดที่มีเพื่อแย่งตุ๊กตาคืน
แต่ราวกับมีแรงไร้รูปร่างกดทับร่างเขาเอาไว้
ไม่ว่าจะพยายามแค่ไหน เขาก็ขยับไม่ได้
หลังจากดิ้นรนอยู่พักหนึ่ง ในที่สุดหลินหย่วนโจวก็ยอมแพ้
ตราบใดที่ตุ๊กตาคู่ชีวิตของเขาอยู่ในมือเสิ่นเจียเหอ เขาก็ขยับตัวไม่ได้
หลินหย่วนโจวได้แต่มองเสิ่นเจียเหอด้วยดวงตาแดงก่ำ กัดฟันพูดว่า “ห้ามถอดกางเกงชั้นในของมันนะ!”
เสิ่นเจียเหอรู้สึกแปลกใจ ทั้งที่เป็นแค่ตุ๊กตาคู่ชีวิตแท้ ๆ หลินหย่วนโจวกลับใส่ใจเรื่องพวกนี้ขนาดนี้เชียว
เมื่อเห็นท่าทางที่หน้าแดงลามไปถึงคอ ในที่สุดเสิ่นเจียเหอก็เกิดใจดีขึ้นมา ไม่ถอดต่อ
พอถอดเสื้อตัวนอกออก หางที่อยู่ด้านหลังตุ๊กตาก็เห็นเด่นชัดเป็นพิเศษ เสิ่นเจียเหอยื่นมือไปลูบด้วยความอยากรู้อยากเห็น
สัมผัสนุ่มนวลกว่าที่คิด
หางนี้ทั้งนุ่มทั้งฟู แม้จะดูไม่ใหญ่นัก แต่ขนบนหางกลับนุ่มเป็นพิเศษ
เธออดไม่ได้ บีบเล่นอีกหลายครั้ง
หลินหย่วนโจว: “……”
เขาถูกผู้เล่นคนหนึ่งหยอกเข้าให้แล้ว!
สัมผัสที่ส่งมาจากหางทำให้หลินหย่วนโจวสั่นไปทั้งตัว
เพราะอับอาย!
“ตกลงคุณจะทำอะไรกันแน่?!” หลินหย่วนโจวเงยหน้ามองเสิ่นเจียเหอ
“คุณเป็นคนพาฉันมาที่นี่เอง พอมาถึงก็ถอดเสื้อผ้าฉัน แถมยังจับฉันอีก ตอนนี้ยังย้อนถามว่าฉันจะทำอะไรอีกหรือ” เสิ่นเจียเหอพูดกลั้วหัวเราะ
หลินหย่วนโจวโกรธจนรีบเถียง “ฉันไม่ได้คิดจะแตะต้องคุณ! คุณขโมยตุ๊กตาของฉันไปต่างหาก ฉันแค่จะเอาตุ๊กตาคืน!”