หัวหน้าเยว่มีสีหน้าเคร่งเครียดอย่างยิ่ง ไม่คิดเลยว่าภารกิจลับนี้จะยากถึงเพียงนี้
คนหลายคนที่ยืนชิดหัวหน้าเยว่รีบตั้งท่าป้องกันทันที
มีคนถามเสียงเบาว่า “หัวหน้า เราจะทำยังไงกันดี?”
หัวหน้าเยว่จ้องตัวประหลาดที่กำลังตรงเข้ามาหาพวกเขา กัดฟันกรอดแล้วพูดเสียงแข็งว่า “ฝ่าออกไป!”
คนที่ติดตามหัวหน้าเยว่ล้วนเข้าออกดันเจี้ยนมานาน แต่ละคนมีไอเทมช่วยชีวิตอยู่ในมือ ย่อมไม่เหมือนพวกมือใหม่ที่ได้แต่รอความตาย
พวกตัวประหลาดเข้ามาใกล้แล้วก็เริ่มโจมตีทันที
แรก ๆ กลุ่มของหัวหน้าเยว่รับมือได้อย่างสบาย แต่เมื่อเวลาผ่านไป ทุกคนก็ยิ่งรู้สึกเหนื่อยล้า
ตัวประหลาดพวกนี้ฆ่าเท่าไรก็ไม่หมด
“พี่ชาย~ ขอแค่พี่ยอมทิ้งใครสักคนไว้ที่นี่เป็นเพื่อนฉัน มาเป็นสามีโจรของฉัน ฉันก็จะปล่อยพวกพี่ไป ดีไหม?” เม่ยหนี่ว์เอ่ยขึ้นข้าง ๆ อย่างไม่สนใจว่าจะทำให้เรื่องวุ่นวายแค่ไหน
หัวหน้าเยว่ตอบตกลงโดยไม่ลังเล “ได้”
พูดจบก็ชี้ไปทางหลินหย่วนโจว “นายอยู่ที่นี่”
อย่างไรเสีย ในทีมตอนนี้มองอย่างไรก็เห็นว่าหลินหย่วนโจวไร้ประโยชน์ที่สุด
หลินหย่วนโจวที่เดิมหลบอยู่ตรงมุมมองดูละครอยู่…
นี่มันนั่งอยู่ดี ๆ ก็มีหม้อหล่นใส่หัวชัด ๆ
หลินหย่วนโจวปรายตามองเม่ยหนี่ว์ ดวงตาเปื้อนยิ้มเล็กน้อย สีหน้าของเม่ยหนี่ว์แข็งค้างไปนิดหนึ่ง
แย่งคนทั้งทีกลับดันมาแย่งลูกพี่ใหญ่ของตัวเอง…
เม่ยหนี่ว์แทบไม่ต้องคิดก็ปฏิเสธทันที “ไม่ได้ เขาขี้เหร่เกินไป…”
คำว่า ‘ขี้เหร่’ ยังไม่ทันหลุดจากปาก เธอก็สบเข้ากับสายตาคมกริบของหลินหย่วนโจว
เธอฝืนเปลี่ยนคำพูด “เขา…เขาสูงเกินไป หล่อเกินไป ดูมีเสน่ห์เกินไป รสนิยมฉันแปลก ชอบผู้ชายเตี้ย ขี้เหร่ จนและไม่มีอนาคต เปลี่ยนคนเถอะ”