เสิ่นเจียเหอนอนอยู่ในอ้อมแขนของเขา ไม่แม้แต่จะลืมตา แค่พึมพำออกมาว่า “อย่าเสียงดัง นอนเถอะ ดึกแล้ว”
พอมีหลินหย่วนโจวอยู่ข้างกาย เสิ่นเจียเหอก็รู้สึกอุ่นใจขึ้นไม่น้อย
ด่านสยองขวัญที่แต่เดิมต้องคอยระแวดระวังตลอดเวลา เวลานี้กลับสงบสุขเป็นพิเศษ
หลินหย่วนโจวมองหญิงสาวที่นอนอยู่ในอ้อมแขนของตน พลางนิ่งเงียบไปเล็กน้อย
ไม่ใช่สิ! ระหว่างหูสองข้างของผู้หญิงคนนี้มันมีเนื้องอกอยู่หรือไง?!
เธอเป็นผู้เล่นแท้ ๆ! กลับปีนขึ้นเตียงของบอสประจำด่านอย่างเขา แถมยังกอดเขา ลูบกล้ามท้องเขาแล้วนอนหลับอีก?!
เธอบ้าไปแล้ว หรือเขาตามยุคไม่ทันกันแน่?
สมัยนี้นิยมผู้เล่นสาวสุดเผด็จการบังคับให้คนอื่นรักแล้วหรือไง? แล้วคนที่เธอรักยังเป็นบอสประจำด่านอย่างเขาอีก?
“ลงไปจากตัวฉัน! นี่เตียงฉันนะ!” หลินหย่วนโจวพูดอย่างเดือดดาล
แต่ตอนยื่นมือไปผลักเสิ่นเจียเหอ เขากลับไม่กล้าออกแรงมากนัก
ตอนนี้เขาเป็นมนุษย์หมาป่า ทั้งรูปร่างและพละกำลังเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด เขากลัวว่าถ้าออกแรงมากเกินไปจะทำให้เสิ่นเจียเหอบาดเจ็บ
เสิ่นเจียเหอไม่ใส่ใจแม้แต่น้อย มือที่กำลังลูบกล้ามท้องของเขาเลื่อนต่ำลงไปอีกนิด
ทำให้หลินหย่วนโจวหยุดมือได้สำเร็จ
คนในอ้อมแขนเอ่ยอย่างเกียจคร้านว่า “ถ้ายังผลักฉันอีก ฉันจะลูบต่ำลงไปอีกนะ”
หลินหย่วนโจว “……”
โตมาจนอายุป่านนี้ นี่เป็นครั้งแรกที่เจอผู้เล่นหน้าด้านขนาดนี้
หลินหย่วนโจวยอมแพ้ การกอดหญิงสาวในอ้อมแขนไว้ดูเหมือนจะไม่ได้น่ารังเกียจเท่าไร
ยิ่งไปกว่านั้น…
สายตาของหลินหย่วนโจวเลื่อนไปหยุดที่หน้าอกของเสิ่นเจียเหอ
บางทีพอเสิ่นเจียเหอหลับสนิท เขาอาจจะแอบเอาตุ๊กตากลับมาได้ด้วย!
เขาจึงไม่ขยับอีก