หลินหย่วนโจว: "???"
รู้สึกเหมือนฟ้าถล่มลงมา!
รีบอธิบายทันที: "เมีย! เขาเป็นแค่พวกตุ้งติ้ง ฉันจะไปชอบแนวนี้ได้ไง!"
"เฮ้ย!" เฟยไป๋เริ่มไม่พอใจ "อย่ามาด่าฉันแบบนี้นะ ฉันแค่ชอบคอสเพลย์เฉย ๆ!"
หลินหย่วนโจวมองเฟยไป๋อย่างเย็นชา ถามเรียบ ๆ: "นายมาหาฉันมีอะไร?"
เฟยไป๋รวบเสื้อผ้าที่ค่อนข้างขาดวิ่นของตัวเอง ชำเลืองมองเสิ่นเจียเหอแวบหนึ่ง
หลินหย่วนโจว: "เป็นพวกเดียวกันทั้งนั้น พูดได้ตามสบาย"
เฟยไป๋พูดตามตรง: "ตอนนี้การไล่ล่าสังหารได้เริ่มขึ้นแล้ว ผู้เล่นเหลือ 26 คน"
เสิ่นเจียเหอใจสั่น ไม่คิดว่าในเวลาสั้น ๆ ผู้เล่นจะเหลือแค่ครึ่งเดียวแล้ว
"ฉันรู้แล้ว นายออกไปได้" หลินหย่วนโจวเริ่มไล่คน
เฟยไป๋ชำเลืองมองทั้งคู่ ทำเสียง 'จิ๊' เบา ๆ: "นี่มันเห็นเมียลืมเพื่อนจริง ๆ"
พอเห็นหนวดด้านหลังของหลินหย่วนโจวกำลังจะพุ่งมาอีก เฟยไป๋ก็เปลี่ยนท่าทีทันที "ท่านยุ่งไปเถอะ! พวกคุณสองคนยุ่งไป! ฉันออกไปก่อนแล้ว!"
พอเฟยไป๋ออกไป ทั้งห้องก็ตกอยู่ในความเงียบ
หลินหย่วนโจวดูท่าทางลนลาน มองเสิ่นเจียเหอ "เมีย... อย่ากลัวฉันได้ไหม..."
เสิ่นเจียเหอมองหลินหย่วนโจว หลินหย่วนโจวก้มหัวต่ำลงไปอีก หนวดด้านหลังเหมือนรู้ว่าตอนนี้เจ้าของรู้สึกยังไง ก็โค้งลง ห่อเหี่ยวห้อยย้อยอยู่ข้างหลังหลินหย่วนโจว
ทั่วทั้งร่างอาบไปด้วยบรรยากาศหดหู่
เสิ่นเจียเหอยิ้มมุมปาก: "ฉันไม่ได้บอกว่ากลัวสักหน่อย แถม..."
น้ำเสียงหยุดนิดหนึ่ง เอื้อมมือไปจับมือหลินหย่วนโจว "ฉันเองก็ไม่ใช่คนดีเหมือนกัน"
ตาของหลินหย่วนโจวเป็นประกายขึ้นมาทันที น้ำเสียงเจือความดีใจ "เมีย เธอไม่กลัวฉัน!"
เสิ่นเจียเหอมองใบหน้าหล่อเหลาเหมือนเดิม พยักหน้ายอมรับ: "ไม่กลัว"
ยังดีที่หลินหย่วนโจวไม่เหมือนพวกผีในหนังสยองขวัญ ที่เลือดไหลออกเจ็ดรู หน้าตาน่ากลัว
ไม่งั้นเธอคงพูดคำว่า 'ไม่กลัว' ไม่ได้แน่
ระหว่างที่ทั้งคู่กำลังคุยกัน
ในหัวของเสิ่นเจียเหอก็ดังเสียงระบบขึ้นมา
[ยินดีด้วย ผู้เล่นเสิ่นเจียเหอ ทำภารกิจสำเร็จ ค้นหาคนรักของผู้คุม และนำมาพบผู้คุม]
[ในฐานะผู้เล่นคนแรกที่เคลียร์ดันเจี้ยนเกาะกลางทะเลได้ในครั้งนี้ ได้รับรางวัลอุปกรณ์ป้องกันระดับ B —— เกราะเต่า]
[ยินดีด้วย ผู้เล่นเสิ่นเจียเหอ ใช้เวลาสั้นที่สุดในการเคลียร์ดันเจี้ยนเกาะกลางทะเล ได้รับรางวัลอุปกรณ์ป้องกันระดับ A —— เกราะเต่าเพชร]
เมื่อเห็นเสิ่นเจียเหอยืนนิ่ง หลินหย่วนโจวก็ใช้นิ้วจิ้มแก้มเธอ "เป็นอะไร? อยู่ดี ๆ ทำไมเหม่อ?"
เสิ่นเจียเหอมองหลินหย่วนโจว "ดูเหมือนฉันจะทำภารกิจดันเจี้ยนเสร็จแล้วนะ บอกว่าฉันพาคนรักของผู้คุมมาส่งแล้ว แถมยังให้รางวัลฉันเป็นเกราะเต่าสองอัน ชื่อไอเท็มดันเจี้ยนของพวกเธอนี่บ้านนอกมากเลยนะ"
พอได้ยินนี้ หลินหย่วนโจวก็ผยองขึ้นทันที หลังก็ยืดตรง "ฉันก็ว่าแล้ว! คนรักของฉันมีแค่เธอคนเดียว!"
ดูเหมือนจะเป็นอย่างนั้น
งั้น ภารกิจที่สาม ก็คือให้เธอเดินมาอยู่ตรงหน้าหลินหย่วนโจวแค่นี้เอง?
เธอมาอยู่ในดันเจี้ยนนี้แค่ไม่กี่ชั่วโมง เอง ก็เคลียร์ด่านแบบสบาย ๆ เลยเหรอ?
เธอยังไม่ได้ทำอะไรเลยนะ
มองคนตรงหน้าที่กำลังประจบเอาใจ เสิ่นเจียเหอยิ้มขำ
เธอเดินไปนั่งที่ขอบเตียง ถามไปตามเรื่อง: "ฉันทำภารกิจเสร็จแล้ว ออกจากดันเจี้ยนได้ยังไง?"
หลินหย่วนโจวนั่งลงข้าง ๆ เธอ ส่ายหัว "ไม่รู้สิ ก่อนหน้านี้ไม่เคยมีใครเคลียร์เร็วขนาดนี้ วิธีเคลียร์ดันเจี้ยนสยองขวัญทั่วไปมีสามแบบ หนึ่งคือฆ่าบอสดันเจี้ยน สองคือเอาชีวิตรอดให้ถึงเวลาที่กำหนด ทั้งสองแบบนี้คือทุกคนผ่านหมด ส่วนแบบที่สามคือขึ้นอยู่กับความแตกต่างของดันเจี้ยน มีภารกิจเคลียร์ด่านแบบสุ่ม"
"บอสดันเจี้ยนจะเริ่มฆ่าล้างหลังจากผู้เล่นเข้าสู่วันที่สาม ดังนั้นผู้เล่นจะออกจากดันเจี้ยนได้เร็วสุดก็สามวัน แต่นี่เธอเพิ่งวันแรก... ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน"
เสิ่นเจียเหอพยักหน้า สายตากวาดผ่านหลินหย่วนโจว ตกลงบนหนวดที่ยื่นออกมาจากด้านหลังของเขาอย่างไม่ได้ตั้งใจ
ตอนอยู่ข้างนอก หลินหย่วนโจวปรากฏตัวในภาพลักษณ์ปกติเสมอ แต่อยู่ ๆ ก็มีหนวดงอกออกมาแบบนี้ ก็ค่อนข้างน่าสงสัยนะ
เสิ่นเจียเหอยื่นมือไปสัมผัสหนวดของหลินหย่วนโจวโดยไม่รู้ตัว
สัมผัสเย็น ๆ คล้าย ๆ กับแตะต้องงู
เมื่อลองลูบเบา ๆ ยังรู้สึกได้ถึงเกล็ดเล็ก ๆ บนหนวด
ตามสัมผัสของเสิ่นเจียเหอ เกล็ดบนหนวดก็ตั้งชันขึ้นเล็กน้อย รู้สึกสากมือ
มองดูจุดที่หนวดงอกออกมา เสิ่นเจียเหอลูบไปตามหนวดเรื่อย ๆ
หลินหย่วนโจวลุกพรวดขึ้นทันที ใบหน้าที่ซีดเกินไป ตอนนี้เจือสีแดงระเรื่อ พูดตะกุกตะกัก
"เมีย... เมีย นี่ยังอยู่ข้างนอกนะ เรา... เรายังรีบไม่ได้"
พูดพลาง หลินหย่วนโจวสังเกตสีหน้าของเสิ่นเจียเหอ รีบเสริมทันที: "ถ้าเธออยากจริง ๆ ฉันไปอาบน้ำก่อนนะ"
เสิ่นเจียเหอ: "..."
เจ้าหมอนี่ ดูเหมือนจะคิดอะไรไม่ค่อยเหมาะไปซะแล้ว
พอเห็นท่าว่าหลินหย่วนโจวจะพุ่งไปห้องน้ำ เสิ่นเจียเหอก็คว้าหนวดที่อยู่ด้านหลังเขาไว้
หนวดในอุ้งมือของเธอ สั่นไหวอย่างมีความสุขกว่าเดิมอีก
"ทำ... ทำไมเหรอ?" หลินหย่วนโจวหันมามองเสิ่นเจียเหอ ครุ่นคิดครู่หนึ่ง ถามว่า: "คือรอไม่ไหวแล้วเหรอ?"
สีแดงระเรื่อบนใบหน้าหลินหย่วนโจวเข้มขึ้น นิ้วแตะที่กระดุมปกเสื้อของตัวเอง ปลายนิ้วขยับ ปลดกระดุมเม็ดหนึ่ง
ระหว่างปลด ก็พูดเขินอาย: "เมีย ถึงฉันจะคิดถึงเธอมาก แต่ที่นี่ยังไงก็เป็นข้างนอก แต่ก็ไม่เป็นไร ฉันเป็นบอสมานานแล้ว สร้างกำแพงกั้นก็ไม่ยาก รับประกันว่าข้างนอกจะไม่ได้ยินอะไรทั้งนั้น!"
เสิ่นเจียเหอลุกขึ้น จับมือเขาที่กำลังจะปลดกระดุมลงไปถึงเอวไว้
เธอไม่ได้พูดอะไรสักคำเลย ปล่อยให้หลินหย่วนโจวจินตนาการไปเอง
"ฉันไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น" เสิ่นเจียเหออธิบาย สายตาจับจ้องที่หนวด "ฉันแค่สงสัย ว่าหนวดนี่งอกออกมาจากตรงไหน"
ความตื่นเต้นบนใบหน้าหลินหย่วนโจวห่อเหี่ยวลงทันที มองเสิ่นเจียเหอด้วยความแค้นใจ
"เธอแค่สงสัยเรื่องนี้เองเหรอ? ไม่สงสัยเรื่องอื่นอีกเหรอ?"
เสิ่นเจียเหอหมดคำพูด "ตัวนายทั้งตัวมีตรงไหนที่ฉันไม่เคยเห็นบ้าง เรื่องอื่นจะมีอะไรน่าสงสัย"
พูดพลาง ก็รูดเสื้อผ้าของหลินหย่วนโจวลงไป เผยให้เห็นกล้ามเนื้อหน้าท้องแข็งแกร่ง
คราวนี้หลินหย่วนโจวกลับรู้จักเขินอายแล้ว เหมือนเด็กสาว ใช้สองมือปิดหน้าอกไว้
แต่ก็ไม่ได้ห้ามการกระทำของเสิ่นเจียเหอ
เสิ่นเจียเหอมองไปทางด้านหลังของเขา หนวดงอกออกมาบนกระดูกก้นกบของเขา รอบ ๆ ผิวหนังที่หนวดงอกขึ้นมา ปกคลุมไปด้วยเกล็ดสีดำเล็ก ๆ
"นี่หดกลับได้ไหม?" เสิ่นเจียเหอถาม
เมื่อก่อนเคยเห็นแต่ในทีวี พวกนี้เป็นเทคนิคพิเศษทั้งนั้น
นานทีจะได้เจอของจริง ก็อดสงสัยไม่ได้จริง ๆ
หลินหย่วนโจวหดหนวดกลับไปอย่างว่าง่าย หลังก็กลับมาเรียบลื่นทันที
อัศจรรย์มาก!
เสิ่นเจียเหอเกิดสนใจขึ้นมาทันที "นายยืดออกมาอีกทีซิ"
หลินหย่วนโจวได้แต่ตามใจ ยืดหนวดออกมาอีกครั้ง
ระหว่างที่ทั้งคู่กำลังสำรวจกันอยู่
'ดังโครม!' ประตูห้องนอนถูกเปิดออก ทำลายบรรยากาศคลุมเครือในห้องลงทันที
เฟยไป๋เปลี่ยนเป็นชุดเครื่องแบบสีดำ รวบผมยาวไว้สูง ดูมีความเป็นหญิงน้อยลง
"มีคนบุกรุก..." เสียงหยุดกึก เฟยไป๋อ้าปากค้าง ตกตะลึงกับภาพตรงหน้า
พูดตะกุกตะกัก "นี่... พวกคุณ... เร็วเกินไปแล้วนะ... ฉันเพิ่งออกไปไม่กี่นาทีเอง!"
เจอสายตาที่ค่อนข้างไม่พอใจของหลินหย่วนโจว เฟยไป๋ถอยหลังไปนิดหน่อย
"เอ่อ ฮ่า ๆ ๆ ร... รบกวนแล้ว! ก็ไม่ใช่เรื่องด่วนอะไร ฉันจัดการเองได้"