เสิ่นเจียเหอ: “??”
อะไรนะ?!! นี่มันกำลังจะมาเกาะกินสินะ?
ตัวเองยังไม่ได้ทำอะไรสักหน่อย!!
หนวดที่อยู่รอบคอคลายออกเล็กน้อย ราวกับกำลังประจบด้วยการดูดจุ๊บ ๆ ที่คอเธอ
เสิ่นเจียเหอ: “……”
วิธีการทักทายของบอสตัวนี้มันพิลึกเกินไปหน่อยแล้ว
หนวดสีดำปนม่วงวางเธอลง ผู้ชายที่คุกเข่าอยู่บนพื้นแอบย่องลุกขึ้นยืน
เสิ่นเจียเหอส่งสายตาเปี่ยมความกังขาไปทางนั้น แต่น่าเสียดายที่ในห้องมืดเกินไป เธอมองไม่เห็นหน้าตาของคนตรงหน้าเลยจริง ๆ
ได้แต่ลองตะโกนเรียกออกไปว่า: “หลินหย่วนโจว?”
หนวดบนตัวเหมือนตกใจจนหดกลับเข้าไปในทันที เสียงแหบเดิมก็ดังขึ้นสูงผิดปกติ
“เมียจ๋า ผมไม่ใช่หลินหย่วนโจวนะ!”
พอพูดจบ สถานที่ก็ตกอยู่ในความเงียบสงัดเหมือนความตาย
เสิ่นเจียเหอ: “……”
กลางคืนคนหายมา กลายเป็นว่ามาเป็นบอสในดันเจี้ยนสยองขวัญงั้นเหรอ?
“เปิดไฟในห้อง” เสิ่นเจียเหอพูด
หลินหย่วนโจวลังเลนิดหน่อย เขยิบตัวบิดไปมาอย่างขัดเขิน “ผม... หน้าตาผมตอนนี้ไม่ดีเลย...”
“เธอก็รู้ ฉันกลัวมืด” เสิ่นเจียเหอพูด
หนวดด้านหลังของหลินหย่วนโจวรีบจัดการไปเปิดไฟอย่างว่องไว
ภายในห้องสว่างขึ้นทันที ดวงตาถูกมือเย็นเฉียบปิดไว้ มองเห็นแสงเลือนรางเท่านั้น
ผ่านไปไม่กี่วินาที มือถึงค่อย ๆ เลื่อนออก ให้เธอปรับตัวกับแสงในห้องได้โดยตรง
เสิ่นเจียเหอกระพริบตา มองไปข้างหน้า พอดีสบตากับหลินหย่วนโจวเป๊ะ
ไม่ต่างจากปกติมากนัก แค่หน้าซีดผิดปกติ ทำให้ใบหน้าหล่อเหลาเดิมดูมีความอ่อนหวานเย็นชืดมากขึ้น
คล้ายกับในฝันของเธออยู่บ้าง
ไม่น่าแปลกใจเลยที่ตอนแรกมีคนบอกว่าเขาทำตัวเป็นตุ๊ด
เจอสายตาจ้องเขม็งของเสิ่นเจียเหอ หลินหย่วนโจวหลบสายตาเล็กน้อย
ได้แต่ถามตะกุกตะกัก: “เม... เมียจ๋า คุณมาที่นี่ได้ยังไง?”
พูดถึงตรงนี้ เสิ่นเจียเหอก็อึ้งพูดไม่ออก “ฉันนอนอยู่บนเตียง ลืมตาก็มาอยู่ที่นี่แล้ว”
หนวดที่อยู่ด้านหลังหลินหย่วนโจวยื่นออกมาอย่างลับ ๆ ล่อ ๆ จิ้มลงบนหน้าเสิ่นเจียเหอ “เมียจ๋า ขอโทษนะ อาจเป็นตอนผมกำลังถูกส่งมาดันเจี้ยน ช่องทางปิดไม่สนิทเลยดึงตัวคุณเข้ามาด้วย”
เสิ่นเจียเหอหยิบหนวดเส้นนั้นขึ้นด้วยสีหน้ารังเกียจ เขยิบมันออกไปไกล ๆ เธอไม่ลืมหรอกว่าหลินหย่วนโจวใช้หนวดฆ่าคน
“หนวดนี่เพิ่งฆ่าคนไปเมื่อเช้านี้ ตอนนี้ห้ามมาแตะฉัน”
หลินหย่วนโจวทำหน้างอแง ปล่อยหนวดจากด้านหลังออกมาทั้งหมด แล้วเริ่มแนะนำว่า: “พวกมันมีหน้าที่แบ่งกันชัดเจน เส้นนี้ใช้มัดคน เส้นนี้ใช้ฆ่าคน เส้นนี้ใช้ขนของ เส้นนี้ใช้ในชีวิตประจำวัน...”
พอเกรงว่าหลินหย่วนโจวจะพูดพร่ำไม่หยุด เสิ่นเจียเหอก็ยกมือขัดจังหวะเขา “พอเถอะ ฉันไม่ได้อยากรู้ว่าหนวดของนายเอาไว้ทำอะไรบ้าง!”
หลินหย่วนโจวมองเสิ่นเจียเหอด้วยสีหน้าทุกข์ทรมาน “เมียจ๋า คุณรังเกียจผมหรือเปล่า?”
เสิ่นเจียเหอมองคนตรงหน้า สวมชุดเครื่องแบบสีดำเนี้ยบ ใบหน้าซีดขาวไม่มีเลือด ด้านหลังมีกลุ่มหนวดกำลัง 'ยื่นอวดเขี้ยวเล็บ'
“ถ้าจู่ ๆ ฉันมีหนวดออกมาด้านหลังเป็นกลุ่มแบบนี้ เธอไม่รังเกียจเหรอ?” เสิ่นเจียเหอถามกลับ
หลินหย่วนโจวตอบด้วยสีหน้าจริงจัง: “ต่อให้คุณกลายเป็นหัวหมู ผมก็ไม่มีวันรังเกียจ”
“นายสิหัวหมู!” เสิ่นเจียเหอเถียง
หลังจากเถียงเสร็จ ถึงได้หันมาสำรวจหลินหย่วนโจว
แฟนที่อยู่ด้วยกันมาร่วมหลายปีขนาดนี้ เพิ่งรู้ว่าแฟนของตัวเองไม่ใช่คน!
“นาย... เป็นคนหรือผีกันแน่?” เสิ่นเจียเหอถาม
หนวดด้านหลังหลินหย่วนโจวห้อยตกในทันที แม้แต่ใบหน้าก็ห้อยตาม น้ำเสียงร้อนรน “เมียจ๋า เมื่อก่อนผมไม่ได้ตั้งใจจะปิดบังคุณนะ แต่ถ้าผมบอกคุณว่า ผมเป็นบอสดันเจี้ยนสยองขวัญ คุณต้องคิดว่าผมพูดจาเพ้อเจ้อแน่”
“ดูสิ ครั้งนี้ผมบอกคุณ คุณยังบอกว่าตัวเองเป็นเจ้าแม่หวังหมู่เหนียงเลย”
เสิ่นเจียเหอ: “……”
ข้อนี้ก็จริง
ถ้าไม่ใช่เพราะตัวเองเข้ามาในดันเจี้ยนด้วยตัวเอง ก็คงไม่เชื่อว่าในโลกนี้มีดันเจี้ยนสยองขวัญของจริง!
“งั้นนายเป็นวิญญาณประหลาดเหรอ?” เสิ่นเจียเหอถาม
คราวนี้ถูกจับได้คาหนังคาเขาแล้ว หลินหย่วนโจวก็ไม่มีทางแก้ตัว ได้แต่พยักหน้าอย่างเคร่ง ๆ “ใช่ ผมเป็นบอสดันเจี้ยนสยองขวัญมาตั้งแต่แรก แต่ใจที่รักคุณน่ะของจริง!”
เสิ่นเจียเหอมองใบหน้าที่ยังหล่อเหลาอยู่เช่นเคย
และช่วงเวลาหลายปีที่อยู่ด้วยกัน ดูเหมือนก็ไม่ได้ยากที่จะยอมรับเท่าไร
“เมียจ๋า? ผมยังเป็นแฟนของคุณอยู่หรือเปล่า?” หลินหย่วนโจวถามขึ้นอย่างระวัง
เสิ่นเจียเหอพยักหน้า “ยังเป็น”
หลินหย่วนโจวดีใจขึ้นมาในหน้าทันที รีบคว้ามือเสิ่นเจียเหอ จูงเธอเข้าไปในห้องนอนด้านข้าง
สไตล์การตกแต่งของห้องนอนทั้งห้องเป็นแบบยุโรปย้อนยุคอย่างมาก
“เมียจ๋า คุณแค่อยู่ในดันเจี้ยนครบ 7 วันก็ออกไปได้แล้ว ที่นี่ของผมปลอดภัยมาก คุณก็อยู่สบาย ๆ เลยนะ” หลินหย่วนโจวพูด
พูดถึงดันเจี้ยน เสิ่นเจียเหอก็นึกถึงเงื่อนไขเคลียร์ดันเจี้ยนขึ้นมาได้ หนึ่งในนั้นคือ ตามหาคนรักของหัวหน้าผู้คุมให้เจอ
เห็นได้ชัดเลยว่าหลินหย่วนโจวก็คือหัวหน้าผู้คุม
เสิ่นเจียเหอหรี่ตามองไปที่หลินหย่วนโจว
หลินหย่วนโจวถูกสายตานี้มองจนใจเต้นไม่เป็นส่ำ ถามตะกุกตะกัก: “เป็น... เป็นอะไรไป?”
พูดพลางลูบหน้าตัวเอง “มีอะไรติดหน้าผมเหรอ?”
เสิ่นเจียเหอเอามือกอดอก มองหลินหย่วนโจวแล้วพูดว่า: “เงื่อนไขเคลียร์คืออยู่ที่นี่ให้ครบ 7 วัน หรือฆ่าหัวหน้าผู้คุม อีกข้อคือตามหาคนรักของหัวหน้าผู้คุม”
“หลินหย่วนโจว นายไม่ใช่มีที่บ้านคนหนึ่ง แล้วในดันเจี้ยนก็อีกคนหรอกนะ?!”
หลินหย่วนโจวตื่นตระหนกในทันที ยื่นมือมาคว้าเสิ่นเจียเหอ ใบหน้าหม่นหมองเต็มไปด้วยความคับแค้น “เมียจ๋า อย่าใส่ร้ายผมนะ! ผมตั้งแต่ต้นจนจบ มีคุณคนเดียวเท่านั้น!”
“แล้วเงื่อนไขเคลียร์นี่มันอะไร?” เสิ่นเจียเหอมองหลินหย่วนโจว
หลินหย่วนโจวขมวดคิ้ว นึกไม่ออกเหมือนกันว่ามันเป็นมายังไง
เขายกมือสาบาน: “เมียจ๋า ผมรักษาเนื้อตัวสะอาดเสมอ! ไม่มีทางไปสุงสิงกับผู้หญิงนอกบ้านคนไหนทั้งนั้น!”
สิ้นเสียง ประตูห้องนอนก็ถูกเคาะ พร้อมกับเสียงหญิงสาวออดอ้อนเจ้าเล่ห์ดังขึ้นมา: “ท่านหัวหน้าผู้คุมคะ~ มาแล้วค่ะ~ วันนี้กระตือรือร้นจังเลยนะคะ~ นัดเจอในห้องนอน ทำเอาคนอื่นเขินจัง~”
หลินหย่วนโจว: “……”
เสิ่นเจียเหอ: “……”
ภายในห้องตกอยู่ในความเงียบสงัดอีกครั้ง
หลินหย่วนโจวรีบอธิบาย: “เขาไม่ใช่ผู้หญิงนะ!”
เสิ่นเจียเหอหัวเราะเย็น “ใช่ ไม่ใช่ผู้หญิง แต่เป็นวิญญาณประหลาดตัวเมีย!”
หลินหย่วนโจวส่ายหัวดิก ๆ “ไม่ใช่...”
ยังอธิบายไม่ทันจบ คนข้างนอกก็ผลักประตูเข้ามา คนผมยาวสวยแปลกประหลาด... ไม่ใช่สิ วิญญาณประหลาดตัวหนึ่งเดินเข้ามา หล่อนสวมชุดเครื่องแบบสีดำเหมือนกัน ยืนข้างกันแล้วก็ดูเข้าคู่กันดีอยู่
เฟยไป๋มองผู้หญิงในห้องด้วยความตกตะลึงอ้าปากค้าง “อ้า~ มีน้องสาวคนอื่นอยู่ด้วยหรอก~ งั้นข้าคงมาขัดจังหวะพวกเจ้าหรือเปล่า?”
หลินหย่วนโจวหน้าดำคาด “เจ้าก็รู้ก่อนเข้ามาแล้วนี่? จะเสแสร้งทำไม?”
เฟยไป๋เอามือปิดปากหัวเราะเบา ๆ สำรวจเสิ่นเจียเหอ “อะไรกัน? ตอนนี้หัวหน้าผู้คุมยังมีงานอดิเรกเล่นกับเหยื่ออีกแล้วหรือ? เดือนที่ผ่านมานี้ ข้านึกว่าเจ้ามีรอบเดือนมาล่ะสิ ถึงได้อารมณ์ร้อน ฆ่าคนไม่เลือกหน้า”
เฟยไป๋เห็นทั้งสองยืนใกล้ชิดกันนัก ก็บังเกิดเจตนาร้ายขึ้น ย่างก้าวยั่วยวนเข้าไปใกล้ แนบตัวกับหลินหย่วนโจว “พี่หย่วนโจวจ๊ะ~ ข้าคิดถึงพี่จัง~ วันนี้... อ๊ะ!”
ยังพูดไม่ทันจบ คนก็ลอยละลิ่วกลางอากาศ ถูกหลินหย่วนโจวต่อยกระเด็นไปไกล 3 เมตร
“พูดจาดี ๆ หน่อย อย่าใส่รองเท้าแตะในลำคอมา” หลินหย่วนโจวพูดอย่างรังเกียจ
เฟยไป๋ลุกขึ้นจากพื้น ปัดฝุ่นบนตัว ถอนหายใจเบา ๆ: ‘นิสัยเสียจริง ๆ พูดแค่สองคำก็ทำร้ายคน’
พอพูดจบก็หันไปหาเสิ่นเจียเหอที่อยู่ข้าง ๆ เตือนว่า: “แม่หนู เจ้าอย่าโดนใบหน้าหล่อ ๆ ของเขาหลอกเชียวนะ ดูเมื่อกี้สิ พูดไม่ทันไรก็ลงมือ อนาคตต้องชอบทำรุนแรงในครอบครัวแน่!”
หนวดด้านหลังของหลินหย่วนโจวรวดเร็วตรงเข้าหาเฟยไป๋ เฟยไป๋ตั้งท่าป้องกันทันที แต่หนวดกลับแค่ผ่าเสื้อด้านบนของเขาออก
เมื่อรู้สึกถึงความเย็นที่หน้าอก ใบหน้าเฟยไป๋ก็หมองดำในชั่วพริบตา
น้ำเสียงออดอ้อนเดิมกลายเป็นปกติขึ้นเยอะ “บ้าเอ๊ย! หลินหย่วนโจว ไอ้โรคจิต! จะกระชากเสื้อข้าทำไม!”
หลินหย่วนโจวไม่สนใจเขาเลย หันไปอธิบายให้เสิ่นเจียเหอฟัง: “เมียจ๋า เขาเป็นผู้ชายนะ แค่เป็นโรคจิตนิดหน่อย ชอบแต่งตัวเป็นผู้หญิง”
เสิ่นเจียเหอกวาดตามองแวบหนึ่ง ขมวดคิ้ว “แล้วถ้าหน้าอกแบนล่ะ?”
หนวดด้านหลังของหลินหย่วนโจวงอตัว เล็งไปที่กางเกงของเฟยไป๋
เฟยไป๋ตกใจรีบกุมเป้ากางเกงตัวเอง ตะโกน: “นายไม่ได้มีรสนิยมชอบข้าหรอกนะ?!”
พูดจบก็รีบเปลี่ยนกลับมาเป็นเสียงของตัวเอง “ข้าเป็นผู้ชาย เป็นผู้ชายนะ! ข้าไม่มีงานอดิเรกถอดกางเกงต่อหน้าสาธารณะ!”
เสิ่นเจียเหอมองหลินหย่วนโจวด้วยสีหน้ายากจะบรรยาย “นายมีรสนิยมแบบนี้ด้วยเหรอ”