ตอนนี้คนตระกูลเสิ่นต้องขอบคุณที่รู้ตัวตนของเสิ่นหรูอี้ล่วงหน้า และรู้ว่าเธอไม่ใช่ลูกสาวของตระกูลเสิ่น
ไม่อย่างนั้นเวลานี้พวกเขาคงต้องคิดหาทางตามเก็บกวาดเรื่องยุ่ง ๆ ที่เสิ่นหรูอี้ก่อไว้อีก
พอพูดถึงเสิ่นหรูอี้ คนตระกูลเสิ่นก็นึกถึงคุณหนูตัวจริงของตระกูลเสิ่นที่พลัดพรากไปอยู่ข้างนอก
เซียวชิงเยว่เอ่ยพลางขอบตาแดงเรื่อ “ไม่รู้เลยว่าหรูอี้ตัวจริงของบ้านเราอยู่ที่ไหน”
ช่วงนี้ตระกูลเสิ่นพยายามสืบหาคุณหนูตัวจริงที่ถูกสลับตัวไป แต่ก็ยังไม่มีความคืบหน้าอะไร
ยิ่งสืบหานานเท่าไร เซียวชิงเยว่ก็ยิ่งร้อนใจ
เธอกลัวว่าลูกสาวของตัวเองจะต้องลำบากอยู่ข้างนอก
ถ้าหาลูกสาวกลับมาได้เร็วหน่อย เธอก็จะไม่ต้องทนทุกข์อยู่ข้างนอกอีก
เห็นภรรยาเป็นแบบนี้ เสิ่นชางเฟิงก็รู้สึกทุกข์ใจมาก
เขาทำได้เพียงปลอบเซียวชิงเยว่ว่า “ชิงเยว่ ไม่ต้องกังวลนะ ผมเชื่อว่าหรูอี้ตัวจริงของเราต้องเป็นคนมีบุญคุ้มครอง เราจะต้องตามหาหรูอี้กลับมาได้ในไม่ช้าแน่
ตระกูลเสิ่นส่งคนออกไปสืบข่าวตั้งหลายคนแล้ว หรูอี้จะต้องกลับมาอยู่กับเราได้แน่นอน”
เซียวชิงเยว่ถอนหายใจ ตอนนี้ความเชื่อนี้เป็นสิ่งเดียวที่คอยประคับประคองเธอไว้ ไม่อย่างนั้นเธอคงรู้สึกว่าตัวเองมีชีวิตต่อไปไม่ไหวแล้ว
ซูอันไม่รู้เรื่องทางตระกูลเสิ่นเลย
ช่วงสองสามวันนี้เธอคอยดูแลลู่เจิ้นถิงอยู่ที่หน่วยผลิต เวลาว่างก็ขึ้นเขาไปล่าสัตว์ป่า แล้วเก็บฟืนตุนไว้บ้าง
หลังลู่เจิ้นถิงออกจากโรงพยาบาลได้ห้าหกวัน ทางเมืองก็ส่งโทรเลขมา ผู้อำนวยการเผิงขอให้เธอไปช่วยซ่อมเครื่องจักรชุดหนึ่งในโรงงาน