ถ้าลู่เจิ้นถิงเป็นอะไรไปจริง ๆ เขาคงปัดความรับผิดชอบไม่พ้นแน่
แม้ซูอันกับลู่เจิ้นถิงจะไม่ได้เป็นอะไรมาก แต่หวังเว่ยหัวก็ยังรู้สึกผิด จึงเอ่ยกับทั้งสองว่า “สหายซู สหายลู่ ลุงขอโทษพวกเธอจริง ๆ
ตอนนั้นถ้าลุงไม่มัวห่วงชื่อเสียงของหน่วยผลิตหมู่บ้านอวี่โถว แล้วแจ้งเจ้าหน้าที่ตำรวจให้จับสหายเสิ่นไปเสียตั้งแต่แรก ก็คงไม่เกิดเรื่องตามมาทีหลัง”
เมื่อเห็นหวังเว่ยหัวขอโทษ ซูอันก็รีบพูดว่า “หัวหน้าหน่วยผลิต เรื่องนี้โทษคุณไม่ได้หรอกค่ะ ใครจะไปรู้ว่าเสิ่นหรูอี้ไปปรับปรุงตัวที่ฟาร์มแล้วก็ยังไม่รู้จักสำนึก ถึงได้ทำเรื่องเลวร้ายขนาดนี้ได้”
ลู่เจิ้นถิงก็พูดตามว่า “ใช่ครับ หัวหน้าหน่วยผลิต เรื่องนี้ไม่ใช่ความผิดของคุณ ไม่ต้องโทษตัวเองมากเกินไปหรอกครับ”
เมื่อหวังเว่ยหัวได้ยินทั้งสองพูดเช่นนั้น ก็ซาบซึ้งจนขอบตารื้นน้ำตา
“ได้ ในเมื่อพวกเธอพูดแบบนี้ ลุงก็จะไม่โทษตัวเองแล้ว
แต่ถึงยังไงเรื่องนี้ลุงก็ติดค้างพวกเธอ วันหลังถ้ามีเรื่องอะไร ก็บอกลุงได้เลย ลุงช่วยเต็มที่แน่นอน”
ซูอันกับลู่เจิ้นถิงพยักหน้ารับ
ทั้งคู่ไม่ได้โทษหวังเว่ยหัว และต่อไปก็ไม่ได้คิดจะขอให้เขาช่วยทำอะไร
ที่รับปากไปก็เพียงเพื่อให้หวังเว่ยหัวสบายใจขึ้นเท่านั้น
ทางด้านเถาต้าหนี ถึงกับกลับไปจับแม่ไก่ที่บ้านมาส่งให้ลู่เจิ้นถิง จะได้บำรุงร่างกายให้ดี
คราวนี้ลู่เจิ้นถิงถูกยิง อาการบาดเจ็บค่อนข้างหนัก จะไม่บำรุงให้ดีได้อย่างไร
ซูอันรู้ดีว่าในเวลานี้แต่ละครอบครัวเลี้ยงไก่ได้เพียงไม่กี่ตัว ทุกบ้านต่างหวังพึ่งแม่ไก่ที่บ้านให้ออกไข่