ลู่เจิ้นถิงยังคงยืนกรานไม่ยอมไป “ก็บอกแล้วไงว่าจะไปก็ต้องไปด้วยกัน ถ้าทิ้งคุณไว้ ต่อให้รอดไปได้ ผมก็คงรู้สึกผิดจนใช้ชีวิตไม่เป็นสุข”
“วันนี้พวกแกสองคนหนีไปไหนไม่รอดหรอก”
พวกสายลับไล่ตามมาทันแล้ว
แต่ทันทีที่พวกเขาตามมาถึง ซูอันก็ปรากฏตัวขึ้น “มีป้าอย่างฉันอยู่ตรงนี้ คนที่จะหนีไม่รอดคือพวกแกต่างหาก”
พอได้ยินเสียงซูอัน ลู่เจิ้นถิงกับกัวเหมี่ยวต่างก็หันไปมองเธอด้วยความตกตะลึง
บ้าจริง ผู้หญิงคนนี้ตามมาทำไมเนี่ย?
แม้พวกเขาจะยอมรับว่าฝีมือของซูอันดีมาก แต่ฝ่ายตรงข้ามมีสายลับที่ผ่านการฝึกมาอย่างดีเป็นสิบคน แถมยังมีปืนอีกด้วย ซูอันโผล่มาตอนนี้ไม่เท่ากับเอาชีวิตมาทิ้งหรือไง?
ลู่เจิ้นถิงมองซูอันที่เดินเข้ามาแล้วขมวดคิ้วแน่น เป็นห่วงว่าเธอจะเกิดเรื่อง
เขาไม่อยากให้ซูอันต้องเสี่ยงอันตรายเพราะเขากับกัวเหมี่ยว
เรื่องนี้ไม่เกี่ยวอะไรกับซูอันเลย เธอเป็นชาวบ้านผู้บริสุทธิ์ ไม่ควรถูกลากเข้ามาพัวพันกับเรื่องแบบนี้
พวกสายลับเห็นซูอันเป็นแค่เด็กสาว จึงไม่ได้ใส่ใจเธอนัก
แค่คำพูดของเด็กคนนี้ฟังดูอวดดีเกินไปหน่อย ทำให้พวกเขาหงุดหงิด
สายลับคนหนึ่งชักปืนออกมา ตั้งใจจะยิงซูอันตรง ๆ
ยังไงคนที่เห็นพวกเขาก็ต้องตายอยู่แล้ว
ซูอันยืนนิ่งอยู่กับที่ พอกระสุนพุ่งเข้ามาหา เธอก็ทรุดตัวลงคุกเข่ากับพื้นอย่างรวดเร็ว หลบกระสุนได้อย่างฉิวเฉียด
จากนั้นเธอก็กระโจนพุ่งไปหาสายลับที่ยิงปืนใส่ตัวเอง