เฮ่าเจี้ยนเซ่อมองซุนซินซินอย่างไม่เต็มใจ
ถ้าไม่ใช่เพราะซูอันอยู่ตรงนี้ เขาคงต้องหาทางเอาใจปัญญาชนหญิงแซ่ซุนคนนี้ให้ได้
เห็นเฮ่าเจี้ยนเซ่อเริ่มถอดใจ ซูอันจึงเตือนอีกครั้งว่า “คราวหน้าถ้าฉันเห็นนายมาวนเวียนกวนใจซินซินอีก ฉันจะหักขานายให้ดู”
เฮ่าเจี้ยนเซ่อเดินจากไปอย่างหงอย ๆ
ซุนซินซินยังคงมีสีหน้าไม่พอใจอยู่บ้าง “อันอัน เธอว่าเฮ่าปัญญาชนคนนั้นจะจำได้ไหม?”
“ถ้าไม่จำ ฉันก็หักขาเขาจริง ๆ ดูสิว่ายังจะจำได้หรือเปล่า”
ซุนซินซิน: “……”
เพื่อนรักโหดจัง แต่เธอกลับชอบมาก ทำยังไงดี?
มีซูอันอยู่ด้วย ซุนซินซินก็รู้สึกอุ่นใจเต็มเปี่ยม
หลังจากซูอันช่วยซุนซินซินทำงานเสร็จ ทั้งสองก็กลับไปก่อน
หวังเจวียนเจวียนเห็นเหตุการณ์ที่เฮ่าเจี้ยนเซ่อมาประจบเอาใจซุนซินซินเข้าเต็มตา
เธอกัดริมฝีปากล่างอย่างไม่ยินยอม คิดว่าเป็นเพราะนังจิ้งจอกซุนซินซินยั่วยวนพี่เจี้ยนเซ่อของเธอแน่ ๆ
ซุนซินซินไม่รู้ว่าหวังเจวียนเจวียนกำลังคิดอะไรอยู่ ถ้ารู้เข้าคงขยะแขยงจนต้องเบือนหน้าหนี
ผู้ชายอย่างเฮ่าเจี้ยนเซ่อ ต่อให้ยกให้เธอฟรี ๆ เธอก็ไม่เอา นับประสาอะไรกับการไปยั่วยวนเขา
ก็มีแต่สาวชนบทที่หลอกง่าย ถึงได้คิดว่าเฮ่าเจี้ยนเซ่อเป็นของล้ำค่า
ซูอันกับซุนซินซินกลับบ้านไปพักกันครู่หนึ่ง จากนั้นซุนซินซินก็เริ่มเตรียมอาหารกลางวัน
พอกินมื้อกลางวันเสร็จ ซูอันก็เตรียมขึ้นเขาไปล่าสัตว์