ซูอันเห็นแม่เอ้อร์โก่วพุ่งเข้ามาหาตัวเอง ก็รีบทิ้งตัวลงกับพื้นทันที ก่อนจะกุมหน้าอก หอบหายใจถี่ ๆ
ทุกคนเห็นอาการของซูอันแล้วต่างก็อึ้งไป
ฝ่ามือที่แม่เอ้อร์โก่วยกขึ้นสูงฟาดลงมา แต่กลับฟาดได้แค่อากาศ
พอเห็นซูอันนอนอยู่บนพื้น แม่เอ้อร์โก่วก็ยิ่งลนลาน
นังเด็กนี่คิดจะก่อเรื่องอะไรอีกล่ะ?
“โอ๊ย ซูจือชิง เป็นอะไรไปน่ะ?”
“นั่นสิ ซูจือชิง ไม่เป็นไรใช่ไหม? อยู่ดี ๆ ทำไมถึงลงไปนอนกับพื้นล่ะ?”
“ซูจือชิง ตกลงเป็นอะไรไป?”
“……”
“……”
สมาชิกหน่วยผลิตต่างพากันถามไถ่ทีละคน แม่เอ้อร์โก่วมองซูอันที่นอนอยู่บนพื้น แล้วรีบพูดว่า “ซูจือชิง เมื่อกี้ฉันยังไม่ได้แตะตัวเธอเลยนะ อย่าคิดจะมาเรียกร้องค่าเสียหายจากฉัน ทุกคนก็เห็นกันหมดว่าฉันไม่ได้แตะเธอสักนิ้ว”
ซูอันแกล้งหอบหายใจอย่างยากลำบาก ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนแรงว่า “แม่เอ้อร์โก่ว คุณไม่ได้ตีฉันก็จริง แต่คุณใส่ร้ายฉัน แถมยังคิดจะลงไม้ลงมือ ทำให้โรคหัวใจกำเริบเพราะความโมโห”
พูดจบ ซูอันก็หันไปร้องไห้ฟูมฟายกับสมาชิกหน่วยผลิตคนอื่น ๆ “ฉันน่าสงสารจะตาย ถึงฉันจะดูแข็งแรง แต่ก็เป็นโรคหัวใจนะ ตอนแรกยังดี ๆ อยู่แท้ ๆ แค่ไม่อารมณ์ขึ้นลงมากก็ไม่กำเริบแล้ว
แต่วันนี้ดันต้องมาเจอเรื่องแบบนี้!
ถึงฉันจะเป็นปัญญาชนที่ถูกส่งมาชนบท ไม่ใช่คนท้องถิ่น แต่ก็ไม่ควรรังแกกันแบบนี้สิ!
ฉันเป็นผู้หญิงคนหนึ่ง ถ้าชื่อเสียงเสียหายขึ้นมา แล้วต่อไปจะใช้ชีวิตยังไง?”