ยัยเด็กนี่คงไม่ใช่ลูกเต๋าที่กลายเป็นคนหรอกนะ ทำไมถึงหลอกง่ายขนาดนี้ไม่ได้เลย
เห็นแม่เอ้อร์โก่วไม่พูดอะไร เถาต้าหนีก็เยาะเย้ยว่า “แม่เอ้อร์โก่ว ฉันว่าที่สหายซูพูดก็ถูกแล้วนะ อย่ามาหลอกเด็กคนนี้เลย”
คราวนี้แม่เอ้อร์โก่วไม่เห็นด้วยก็ต้องยอมเห็นด้วยอยู่ดี
ทำไมเธอถึงได้โชคร้ายขนาดนี้นะ?
ไม่ได้อะไรสักอย่าง แถมยังเสียเงินให้ซูอันไปตั้ง 100 หยวนเปล่า ๆ
หลังจากหลี่เอ้อร์โก่วกับแม่เอ้อร์โก่วขอโทษ เรื่องนี้ก็ถือว่าจบลง
แต่เมื่อกี้ซูอันเพิ่งแกล้งป่วย จะให้กลับมาแข็งแรงกระปรี้กระเปร่าทันทีคงไม่ได้ ยังไงก็ต้องแกล้งต่ออีกหน่อย
ซุนซินซินประคองซูอัน ตั้งใจจะพาเธอกลับบ้านไปพัก
หลี่ชุนหลิงก็เดินเข้ามาช่วยพลางถามว่า “สหายซู เป็นยังไงบ้าง? ให้ฉันพากลับไหม?”
สบเข้ากับแววตาห่วงใยของหลี่ชุนหลิง ซูอันก็ตอบว่า “ไม่เป็นไร ขอบคุณนะสหายหลี่ ให้ซินซินพาฉันกลับก็พอ”
พอได้ยินซูอันพูดแบบนั้น หลี่ชุนหลิงก็ไม่ได้ฝืนใจ “งั้นก็ได้ ค่อย ๆ เดินกันนะ”
ตอนซุนซินซินประคองซูอันกลับบ้าน บนใบหน้าของเธอยังมีแววกังวลอยู่
เธอคิดจริง ๆ ว่าซูอันกำลังมีอาการโรคหัวใจกำเริบ
พอเข้าไปถึงบ้านที่พวกเธอสร้างไว้ ซุนซินซินก็รีบเข้าครัวไปรินน้ำให้ซูอัน
“อันอัน มาเร็ว ดื่มน้ำหน่อย แม่ลูกใจดำคู่นั้นมันเลวจริง ๆ ทำเธอเป็นแบบนี้ได้ยังไง”
เห็นซุนซินซินเริ่มด่าอีกแล้ว มุมปากของซูอันก็กระตุกขึ้นมาอีกครั้ง