ซูอันกลับเข้าห้องไปฝึกพลังพิเศษก่อน จากนั้นก็เข้าไปดูความคืบหน้าของโสมที่ปลูกไว้ในมิติ
ไม่คิดเลยว่าโสมที่ปลูกลงไปจะมีการเปลี่ยนแปลงจริง ๆ หลังได้รับการหล่อเลี้ยงจากผืนดินในมิติ โสมก็ดูโตขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
ซูอันมั่นใจได้ว่าพืชในมิติของเธอเติบโตเร็วกว่าพืชที่อยู่ข้างนอก
ด้วยอัตราการเติบโตเช่นนี้ พืชย่อมเติบโตได้เร็วกว่าเดิม ทำให้สิ่งที่ซูอันอยากปลูกเก็บเกี่ยวได้เร็วขึ้น
ซูอันพอใจกับพื้นที่เพาะปลูกในมิตินี้มาก
หลังฝึกอยู่ครู่หนึ่ง ซุนซินซินก็ยกเนื้อกวางหอมฉุยออกมา
ซูอันรู้สึกเลี่ยนถ้ากินแต่เนื้อ ซุนซินซินรู้ว่าเธอชอบกินอะไร ดังนั้นมื้อเที่ยงนอกจากเนื้อแล้วจึงผัดผักเพิ่มอีกสองสามอย่าง
หลังมื้อกลางวัน ซูอันก็ปั่นจักรยานเข้าอำเภอ
เมื่อไปถึงที่ของหลี่ซาน ลูกน้องของเขาก็บอกว่าหลี่ซานออกไปข้างนอก ยังไม่กลับมาในตอนนี้
ซูอันคิดว่าถ้าหลี่ซานไม่อยู่ก็คงทำการค้ากันไม่ได้ อย่างไรเสีย ลูกน้องของเขาก็ไม่มีสิทธิ์ตัดสินใจว่าจะรับซื้อของพวกนั้นในราคาเท่าไร
“เขาจะกลับมาเมื่อไร?”
ลูกน้องของหลี่ซานตอบซูอันอย่างนอบน้อมว่า “ซานเย่น่าจะกลับมาตอนค่ำครับ”
ซูอันรอจนถึงตอนค่ำไม่ไหว จึงบอกลูกน้องของหลี่ซานว่า “พรุ่งนี้ฉันจะมาอีกครั้ง บอกเขาว่าอย่าไปไหน ให้รอฉันอยู่ที่นี่”
ถึงคำพูดของซูอันจะฟังดูวางอำนาจไปสักหน่อย แต่ลูกน้องของหลี่ซานก็ทำได้เพียงรับคำอย่างนอบน้อม
แม้แต่หัวหน้าของพวกเขายังต้องให้เกียรติซูอัน แล้วพวกเขาจะกล้าทำเป็นไม่รู้จักได้อย่างไร