เสิ่นหรูอี้จึงรับคำอย่างว่าง่ายต่อหน้า «ได้ค่ะพ่อ หนูรู้แล้วค่ะ
หลังจากหนูลงชนบทไปแล้วก็คงไม่มีโอกาสอยู่เป็นเพื่อนพ่อกับแม่ พ่อกับแม่ดูแลสุขภาพกันดี ๆ นะคะ
โดยเฉพาะสุขภาพของแม่ไม่ค่อยดี พ่อช่วยดูแลแม่ให้มากหน่อยนะคะ
คุณปู่คุณย่า ลุงกับป้าสะใภ้ แล้วก็พี่ชาย ทุกคนต้องดูแลตัวเองให้ดี หนูถึงจะวางใจค่ะ»
เสิ่นชางเฟิงโบกมือ «ลูกดูแลตัวเองให้ดีก็พอแล้ว ส่วนพวกเรา ลูกไม่ต้องเป็นห่วง»
พูดจบ เสิ่นชางเฟิงก็ออกจากห้องของเสิ่นหรูอี้ไป
เมื่อเห็นสีหน้าเย็นชาของเสิ่นชางเฟิง เล็บของเสิ่นหรูอี้ก็จิกลงกลางฝ่ามืออีกครั้ง
…
เช้าตรู่วันถัดมา ซูอันตื่นแต่เช้า
เพราะต้องไปร่วมงานแต่งที่บ้านสวีเฟิ่งเสีย ซูอันกับซุนซินซินจึงลางานกันคนละวัน
วันนี้มีคนไปร่วมงานแต่งไม่น้อย สมาชิกหน่วยผลิตหลายคนลางาน หวังเว่ยหัวก็อนุมัติให้ทุกคน
ตอนนี้ยังไม่ถึงช่วงงานเกษตรยุ่ง ๆ พอเข้าสู่ฤดูเก็บเกี่ยวและเพาะปลูกอย่างเร่งรีบแล้ว หากคิดจะลางานก็ไม่ง่ายแบบนี้
บ้านสวีเฟิ่งเสียจึงตั้งใจจัดวันแต่งงานไว้ก่อนถึงช่วงงานเกษตรยุ่ง
ไม่อย่างนั้นพอฤดูงานยุ่งมาถึง ก็ต้องเลื่อนออกไปอย่างน้อยหนึ่งหรือสองเดือน
ซูอันเห็นว่ายังมีเวลา จึงแวะเข้าเมืองอำเภอก่อน
พอดีว่าคนแต่งงานทั้งที เธอจะซื้อผ้าสีแดงไปให้เป็นของขวัญ แสดงน้ำใจสักหน่อย
ที่สำคัญ เมื่อวานเธอบอกลูกน้องของหลี่ซานไว้ว่าวันนี้จะไปหา ซูอันไม่ใช่คนที่ชอบผิดนัด