“อันอัน วันนี้เราได้ของดีมาเยอะจริง ๆ แถมยังมีแพะป่าด้วย”
ซุนซินซิน ลูกมือคนสนิท วิ่งมาหาซูอันอย่างตื่นเต้น
ซูอันยิ้มรับ “ใช่ โชคดีจริง ๆ ฉันจัดการมันก่อนนะ”
เรื่องชำแหละแบบนี้ซุนซินซินสู้ซูอันไม่ได้ จึงปล่อยให้เธอจัดการไป
ซุนซินซินเห็นซูอันลงมือเพียงไม่กี่ครั้ง ก็จัดการแพะป่าตัวหนึ่งเรียบร้อย
ซูอันเก็บเนื้อแพะไว้ ส่วนเครื่องในแพะตั้งใจจะโยนทิ้ง แต่ซุนซินซินห้ามเอาไว้
“อันอัน เครื่องในแพะทิ้งไม่ได้นะ ของดีเลย เอาไปพะโล้หรือทำแกงเครื่องในแพะก็อร่อยทั้งนั้น
เก็บไว้เถอะ เดี๋ยวฉันจัดการเอง”
ซุนซินซินพูดพลางจ้องเครื่องในแพะตาเป็นประกาย
ซูอันไม่ชอบกลิ่นแรง ๆ ของพวกนี้ แต่เห็นซุนซินซินเต็มใจจัดการ เธอจึงปล่อยให้เจ้าตัวทำไป
ซูอันแบ่งเนื้อแพะป่าออกมาสองจิน แล้วยังหยิบซี่โครงแพะหนักอีกสองสามจิน
“ซินซิน ฉันจะเอาของไปให้ป้าต้าเหนียหน่อย เธออยู่บ้านทำงานไปก่อนนะ”
ซุนซินซินพยักหน้า “ได้เลย อันอัน เธอไปทำธุระเถอะ”
“อืม จริงสิ คืนนี้ฉันอยากเลี้ยงข้าว ช่วยเตรียมกับข้าวเพิ่มอีกสักสองสามอย่างนะ”
ซุนซินซินถามอย่างสงสัย “อันอัน เย็นนี้จะเลี้ยงใครเหรอ?”
“เลี้ยงปัญญาชนหนุ่มลู่ วันนี้เขาช่วยจับหลี่เอ้อร์โก่วกับแม่ของเอ้อร์โก่วให้ฉันไม่ใช่เหรอ? ฉันอยากขอบคุณเขา เลยเชิญมากินข้าวสักมื้อ”
ซุนซินซินนึกเรื่องนี้ขึ้นมาได้ ที่จริงก็ควรเลี้ยงข้าวเพื่อแสดงความขอบคุณสักมื้อ