พอไปถึงบ้านซูอัน ลู่เจิ้นถิงกับกัวเหมี่ยวก็ได้กลิ่นหอมของเนื้อที่ลอยออกมาในอากาศ
“ดูท่าจะมาถูกที่แล้วแฮะ ไม่คิดว่าจะได้กินเนื้อด้วย” กัวเหมี่ยวพูดกับลู่เจิ้นถิงพลางยิ้มกริ่ม
ลู่เจิ้นถิงรู้ดีว่าซูอันมีฝีมือแค่ไหน เธอขึ้นเขาไปก็จับสัตว์ป่ากลับมาได้ง่าย ๆ จึงไม่เคยขาดเนื้อกิน
ทั้งสองเดินไปเคาะประตูหน้าลานบ้าน
ซูอันเปิดประตู
หลังจากทั้งคู่เข้ามาในบ้าน กัวเหมี่ยวก็ยื่นผลไม้กระป๋องสองขวดที่นำมาด้วยให้เธอ
ซูอันมองผลไม้กระป๋องที่กัวเหมี่ยวยื่นให้ แล้วคิดว่าผู้ชายคนนี้ไม่ได้ชอบเอาเปรียบคนอื่น ถือว่าคบหาได้
“พวกคุณนั่งรอกันก่อนนะ อีกเดี๋ยวค่อยกินข้าว”
กัวเหมี่ยวกับลู่เจิ้นถิงพยักหน้า ไม่ได้รีบร้อนอะไร
ซูอันยกโต๊ะกับเก้าอี้ออกไปตั้งไว้ในลานบ้าน กินข้างนอกแล้วกว้างขวางสบายกว่า
เห็นทั้งสองนั่งรออยู่ เธอก็ไปเทน้ำตาลแดงมาให้คนละแก้ว บอกให้ดื่มรองท้องกันก่อน
จากนั้นเธอก็ยกเก้าอี้ออกมานั่งเอกเขนกอย่างสบายใจ
ลู่เจิ้นถิงมองท่าทางเกียจคร้านของซูอัน นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเห็นผู้หญิงทำตัวแบบนี้
“คุณซู ฝีมือคุณดีขนาดนี้ เมื่อก่อนเคยฝึกศิลปะการต่อสู้หรือครับ?”
จากข้อมูลประวัติของซูอัน ลู่เจิ้นถิงคิดว่าเธอไม่น่าจะมีฝีมือดีขนาดนี้ จึงตั้งใจถามขึ้นมา
ซูอันสบตาสำรวจของลู่เจิ้นถิง รู้ว่าผู้ชายคนนี้คงสงสัยอะไรบางอย่างเกี่ยวกับเธอ เลยแต่งเรื่องส่ง ๆ ไปว่า “ใช่ค่ะ ก่อนหน้านี้ฉันเคยเจออาจารย์คนหนึ่ง เขาเห็นว่าฉันถูกคนในครอบครัวรังแก น่าสงสาร ก็เลยช่วยเปิดเส้นลมปราณเริ่นกับตู แล้วถ่ายทอดวิชาต่อสู้ให้ฉันนิดหน่อย