วันรุ่งขึ้น ซูอันไม่ไปไหนทั้งนั้น ตั้งใจจะพักผ่อนอยู่บ้านให้เต็มที่สักสองวัน
ถึงอย่างไรฟืนที่บ้านก็ผ่าไว้เกือบพอแล้ว ต่อให้ไม่ออกไปผ่าเพิ่มก็ไม่เป็นไร
พอตื่นแต่เช้า ซุนซินซินก็เตรียมอาหารเช้ามื้อใหญ่ไว้เรียบร้อย ซูอันกินจนอิ่มหนำสำราญ จากนั้นก็นั่งไขว่ห้างคุยโม้กับลู่หว่านถิงและซุนซินซินอยู่ในบ้าน
ระหว่างที่ซุนซินซินคุยกับซูอันและลู่หว่านถิง มือของเธอก็ไม่เคยหยุดทำงาน
เธอกำลังเย็บรองเท้าผ้าบุนวม
ฤดูหนาวที่หนาวเหน็บเช่นนี้ นอกจากเสื้อผ้ากันหนาวแล้ว รองเท้าบุนวมก็สำคัญไม่แพ้กัน
เธอตั้งใจจะทำให้ซูอันกับลู่หว่านถิงคนละคู่
ทั้งสามคนกำลังคุยกันอย่างสนุกสนาน จู่ ๆ กัวเหมี่ยวกับลู่เจิ้นถิงก็เดินเข้ามา
ก่อนหน้านี้ทั้งคู่ก็มาหากันบ่อย ๆ จึงไม่มีอะไรน่าแปลกใจ
แต่คราวนี้พอลู่เจิ้นถิงมา เสื้อผ้าการแต่งกายของเขาก็ดึงดูดสายตาทุกคนทันที
เดิมทีลู่เจิ้นถิงก็หน้าตาดีอยู่แล้ว พอแต่งเนื้อแต่งตัวเรียบร้อยก็ยิ่งมีเสน่ห์ชวนมอง
เขาสวมเสื้อโค้ตยาว ยิ่งขับให้รูปร่างดูสูงใหญ่และมีสง่าราศี
วันนี้ลู่เจิ้นถิงยังสวมรองเท้าหนังคู่ใหม่ด้วย พอแต่งตัวเสียขนาดนี้ แน่นอนว่าย่อมต่างจากวันปกติ
คนเราต้องแต่งตัวให้ดูดี เช่นเดียวกับพระที่ต้องมีจีวรทองคำ
แม้คนหน้าตาดีจะไม่จำเป็นต้องแต่งองค์ทรงเครื่อง แต่พอแต่งแล้วก็ย่อมสะดุดตาขึ้นอีกหลายส่วน
เมื่อเห็นลู่เจิ้นถิงในสภาพนี้ ซูอันก็อดมองเขาเพิ่มอีกหลายครั้งไม่ได้