ซูอันออกจากหน่วยผลิตแล้วก็เก็บโทรทัศน์เข้าไปในมิติ ของชิ้นนี้แบกแล้วหนักเอาเรื่อง
เหมือนครั้งก่อน ซูอันมาถึงในเมืองราวสิบเอ็ดโมงเช้า
พอมาถึงเมือง ซูอันก็ไปหาหลิวเผิง
วิทยุสองเครื่องที่ซูอันให้เขาครั้งก่อน หลิวเผิงขายออกไปนานแล้ว ตอนนี้ก็แค่รอซูอันเอาของมาให้ เขาจะได้นำไปขายต่อ
เทียบกับการทำงานอย่างอื่นแล้ว การขายของพวกนี้ในตลาดมืดทำเงินได้เร็วเหลือเกิน
หลิวเผิงซาบซึ้งใจมากที่ซูอันมอบโอกาสนี้ให้ ช่วงนี้เขาหาเงินได้เล็กน้อย สภาพความเป็นอยู่ของครอบครัวก็ดีขึ้นไม่น้อย
พอเห็นซูอันมาอีกครั้ง หลิวเผิงก็ยิ้มร่าแล้วพูดว่า “พี่ครับ ในที่สุดพี่ก็มา ผมคิดถึงพี่จะแย่แล้ว”
ซูอันมองหลิวเผิงร่างใหญ่กำยำ ก่อนตอบเสียงเรียบ “ไม่ต้องคิดถึงฉันหรอก ฉันไม่ได้สนใจผู้ชายแบบคุณ”
คนที่เธอชอบเป็นแบบลู่เจิ้นถิง เพราะเธอชอบคนหน้าตาดี แถมยังชอบคนที่มีกล้ามท้องด้วย
ซูอันไม่สนใจผู้ชายร่างใหญ่กำยำแบบหลิวเผิงจริง ๆ
หลิวเผิงได้ยินเธอพูดอย่างนั้นก็รีบตอบ “พี่ครับ ผมไม่ได้หมายความอย่างนั้น ผมจะกล้าคิดอะไรกับพี่ได้ยังไง พี่เป็นนางฟ้าบนสวรรค์ ส่วนผมเป็นแค่คางคก ยังรู้ตัวเองดีอยู่ครับ
“ผมแค่รอของที่พี่มีอยู่ในมือ วิทยุสองเครื่องที่พี่ให้ผมก่อนหน้านี้ ผมขายออกหมดแล้วครับ”
พูดพลางหลิวเผิงก็หยิบธนบัตรสิบหยวนสิบหกใบส่งให้ซูอันนับ
ซูอันนับเสร็จก็ยัดใส่กระเป๋าทันที
“วันนี้ฉันมีของดีกว่าเดิมให้นาย ถ้าเอาไปขายได้ราบรื่น ก็น่าจะขายได้ราคาดีกว่าเดิม”