สีหน้าของพนักงานขายแดงก่ำขึ้นมาอีกครั้งเพราะถูกซูอันโต้กลับ
จะให้เธอขอโทษ เธอย่อมไม่เต็มใจอยู่แล้ว
ซูอันไม่ยอมปล่อยเรื่องนี้ไปง่าย ๆ จึงเอ่ยเสียงดังว่า “ในเมื่อคุณยังไม่รู้ตัวว่าทำผิด ฉันจะเรียกหัวหน้าสหกรณ์ขายของของพวกคุณออกมา ให้เขาตัดสินดูว่าท่าทีแบบนี้ของคุณเหมาะสมหรือเปล่า”
พอเห็นซูอันจะเรียกหัวหน้าของพวกเขาออกมา พนักงานขายก็รีบร้อนขอโทษด้วยความตกใจ
งานนี้ครอบครัวของเธอฝากเส้นสายกว่าจะได้มา ไม่อาจปล่อยให้หลุดมือไปแบบนี้ได้
ถ้าเรื่องนี้บานปลายขึ้นมา เธอไม่มีทางได้ประโยชน์อะไร
ดูท่าต่อไปเธอคงต้องปรับท่าทีให้ดีขึ้น จะทำตัวหยิ่งยโส ดูถูกคนอื่นไม่ได้ ไม่อย่างนั้นถ้าเจอสถานการณ์แบบวันนี้อีก งานนี้คงรักษาไว้ไม่ได้แน่
“ได้ค่ะ สหาย ฉันขอโทษ ขอโทษจริง ๆ ท่าทีของฉันมีปัญหา ต่อไปฉันจะปรับปรุงตัวให้ดี ขอให้คุณให้โอกาสฉันสักครั้งนะคะ”
เมื่อเห็นอีกฝ่ายขอโทษแล้ว ซูอันก็ไม่ใช่คนที่จะคอยตอแยไม่เลิกรา “ได้ หวังว่าคุณจะรู้ตัวจริง ๆ ว่าทำผิด พนักงานขายก็แค่ทำงานบริการ ไม่ได้มีอะไรที่สูงส่งกว่าคนอื่นสักหน่อย
แม้แต่ผู้นำยังพูดกันว่าต้องรับใช้ประชาชน คุณคงไม่คิดว่าพนักงานขายอย่างคุณเก่งกว่าผู้นำหรอกนะ?”
พนักงานขายได้แต่พยักหน้ารับไม่หยุด ท่าทีที่ต้อนรับพวกเธอดีขึ้นกว่าเดิมไม่น้อย ทั้งยังเสนอสินค้ามีตำหนิที่ไม่ต้องใช้คูปองให้ด้วย
ซูอันกับคนอื่น ๆ มีทั้งเงินและคูปอง ไม่ได้ขาดแคลนอะไร แต่ในเมื่อมีโอกาสแล้วก็ซื้อไว้สักหน่อยดีกว่า กลับไปค่อยถามเถาต้าหนีกับคนอื่น ๆ ว่าต้องการหรือไม่