ซูอันได้ยินป้าคนนั้นบ่นพึมพำ ก็ถึงกับพูดไม่ออก
ตอนแรกเธอนึกว่าป้าคนนี้ถามว่าเธอกินคนเดียวหรือเปล่า ที่แท้ก็หาเรื่องมาตำหนิเธอนี่เอง
ซูอันไม่ใช่คนอารมณ์ดีอะไร จึงสวนกลับไปตรง ๆ ว่า “ป้าคะ บ้านป้าอยู่ติดทะเลหรือไง ถึงได้ยุ่งไปหมดว่าฉันจะสั่งอาหารเท่าไรเป็นสิทธิ์ของฉัน ฉันก็ไม่ได้กินข้าวบ้านป้าสักหน่อย ป้ามีสิทธิ์อะไรมายุ่งด้วย?”
หลังถูกซูอันสวนกลับ สีหน้าของป้าคนนั้นก็ฉายแววไม่พอใจทันที
“เด็กคนนี้เป็นอะไรไป? ที่ฉันพูดก็แค่เตือนว่าอย่าสั่งเยอะเกินไป จะได้ไม่สิ้นเปลืองอาหาร ฉันทำไปก็เพราะหวังดี
สมัยนี้ข้าวปลาอาหารมีค่าขนาดไหน เธอไม่รู้หรือไง? สิ้นเปลืองเป็นเรื่องน่าอาย
ถึงเธอจะมีเงิน แต่ก็ไม่ควรฟุ่มเฟือยแบบนี้ไหมล่ะ?
กินคนเดียวตั้งเยอะ ไม่กลัวท้องแตกตายหรือไง?”
ปกติซูอันเป็นคนมีมารยาท แต่ก็ต้องอยู่บนเงื่อนไขว่าอีกฝ่ายมีมารยาทด้วยเหมือนกัน
ถ้าเจอคนประหลาด เธอก็ไม่ไว้หน้าใครทั้งนั้น
ดังนั้นเมื่อป้าคนนั้นพูดจบ ซูอันจึงด่ากลับอย่างไม่เกรงใจ “หึ ฉันเรียกป้าว่าป้าเพราะเคารพที่ป้าอายุมากกว่า แต่ป้าก็อย่าหน้าด้านเกินไปหน่อยเลย
หวังดีกับฉันอะไรกัน?
ฉันต้องให้ป้ามาเตือนด้วยเหรอ?
ป้ารู้ได้ยังไงว่าฉันกินไม่หมด?
ไม่รู้จักฉัน ไม่เข้าใจฉันสักนิด แต่กลับพล่ามว่าคนอื่นไม่หยุด ยังคิดว่าตัวเองมีเหตุผลอีกเหรอ?
ฉันบอกไว้เลยว่าอาหารพวกนี้ฉันกินคนเดียวหมด ไม่ได้ทำให้เสียของสักหน่อย เพราะงั้นอย่ามาพล่ามใส่ฉันอีก”