ซูอันไม่เข้าใจผู้ชายบางคนจริง ๆ แม้แต่ลูกแท้ ๆ ของตัวเองยังไม่รัก แล้วจะยังคู่ควรเป็นพ่อได้ยังไง?
เรื่องหวังเสี่ยวฮวาทำให้ซูอันอารมณ์ไม่ค่อยดีนัก ตอนกินข้าวเย็นเธอจึงระบายให้คนอื่น ๆ ฟังด้วย
ลู่หว่านถิงกับซุนซินซินต่างก็เป็นผู้หญิง ผู้หญิงมักอ่อนไหวกว่า ทั้งคู่จึงเห็นใจสถานการณ์ของหวังเสี่ยวฮวาไม่ต่างกัน
“พี่อัน ไม่เป็นไรนะ พวกเราไม่ได้ขาดแคลนอาหาร ต่อไปพวกเรามีกินเมื่อไรก็ไม่ปล่อยให้เด็กคนนั้นหิวหรอก”
ลู่เจิ้นถิงกลับมองซูอันอย่างลึกซึ้ง
ภายนอกซูอันดูเย็นชาไม่น้อย ใครจะคิดว่าจริง ๆ แล้วเธอเป็นคนปากแข็งใจอ่อน
เห็นทีบางเรื่องก็ตัดสินจากภายนอกไม่ได้จริง ๆ
หลังมื้อเย็น ซูอันกับคนอื่น ๆ ก็ล้างหน้าล้างตาแล้วขึ้นเตียงนอนต่อ
เช้าวันต่อมา เสิ่นหรูอี้ก็ถูกส่งกลับมา เฉิงซือหยวนเล่าผลการสอบสวนให้ซูอันฟังด้วย
หลังจากพวกนักเลงหัวไม้กลุ่มนั้นระบุตัวคน พวกเขาก็ยืนยันว่าคนที่สั่งให้วางเพลิงไม่ใช่เสิ่นหรูอี้
เสิ่นหรูอี้เองก็ประหลาดใจกับเรื่องนี้มาก
ทำไมพวกนักเลงหัวไม้กลุ่มนี้ถึงไม่ซัดทอดเธอล่ะ?
เธอไม่รู้หรอกว่าพวกนั้นคิดว่าซัดทอดเธอไปก็ไม่มีประโยชน์ แถมยังตั้งใจรอให้ถูกปล่อยตัวออกไปก่อน ค่อยหาเรื่องรีดไถเสิ่นหรูอี้อีกที
แต่ไม่ว่าจะอย่างไร เสิ่นหรูอี้ก็รอดพ้นเคราะห์ครั้งนี้ไปได้
เสิ่นหรูอี้ยังจงใจแสร้งทำตัวน่าสงสารต่อหน้าเฉิงซือหยวน เล่าว่าหลังถูกส่งลงชนบทแล้วเธอลำบากแค่ไหน
เฉิงซือหยวนเห็นว่าเสิ่นหรูอี้เป็นเด็กสาวคนหนึ่ง เมื่อก่อนยังเป็นคุณหนูใหญ่แห่งตระกูลเสิ่นที่แสนบอบบาง ตอนนี้พอลงชนบทมาก็ต้องลำบากจริง ๆ