ซูอันเดินย่อยอาหารอยู่รอบหนึ่ง แบบนี้กระเพาะกับลำไส้จะได้สบายขึ้น
พอดีเดินมาถึงแปลงนา ก็เห็นเด็กกลุ่มหนึ่งกำลังทำงานกันอยู่
เด็ก ๆ กำลังเก็บรวงข้าวที่ตกอยู่ในนา พอถึงเวลาเอาไปคิดแต้มแรงงานได้ด้วย
ช่วงเก็บเกี่ยวฤดูร้อน ไม่ใช่แค่ผู้ใหญ่ที่ต้องยุ่งวุ่นวาย เด็ก ๆ ในหน่วยผลิตก็ต้องลงมือช่วยด้วย
ขณะที่เด็ก ๆ กำลังทำงานกันอย่างขะมักเขม้น จู่ ๆ เด็กผู้หญิงคนหนึ่งก็เป็นลมล้มลง
เด็กอีกหลายคนที่อยู่ข้าง ๆ รีบร้อนเข้าไปประคองเธอไว้
พอเห็นเด็กเป็นลม ซูอันก็รีบเดินเข้าไปถามว่า “เธอเป็นอะไรไป?”
ในสายตาของเด็ก ๆ ในหน่วยผลิต ซูอันเป็นวีรสตรีที่จับสายลับได้ แถมยังทำให้พวกเขาได้กินเนื้อ ทุกคนจึงชอบเธอมาก
พอได้ยินเธอถาม เด็กผู้ชายคนหนึ่งก็รีบก้าวออกมา ตอบซูอันว่า “พี่ซูอัน หวังเสี่ยวฮวาคงหิวจนเป็นลมครับ เธอเป็นแบบนี้บ่อย ๆ ไม่ใช่ครั้งสองครั้งแล้ว”
ซูอัน: “???”
หิวจนเป็นลมบ่อย ๆ งั้นเหรอ?
ซูอันรู้ดีว่าแม้ช่วงนี้แต่ละครอบครัวจะลำบากกันมาก แต่ก็ไม่ค่อยมีเด็กที่หิวจนเป็นลมบ่อย ๆ แบบนี้
เธอรีบเข้าไปดูอาการของเด็กคนนั้น
พอเข้าไปใกล้และเห็นหน้าตาของเด็กหญิงชัด ๆ หัวใจของซูอันก็พลันบีบรัดด้วยความสงสาร
เด็กน้อยผอมจนเหลือแต่หนังหุ้มกระดูก แทบไม่มีเนื้อหนังติดตัว ผมก็ขึ้นบางหรอมแหรม
ทันทีที่เห็นหวังเสี่ยวฮวา ซูอันก็นึกถึงตัวเองตอนเด็ก
สองผัวเมียตระกูลซูก็ปฏิบัติกับเธอแทบไม่ต่างกัน ทุกวันเธอมีงานทำไม่รู้จบ แถมยังต้องอดมื้อกินมื้ออยู่บ่อย ๆ