ลู่หว่านถิงรับมาแล้วยิ้มร่า “ซินซิน ฝีมือทำอาหารของเธอ ฉันไว้ใจได้อยู่แล้ว จะทำออกมาไม่อร่อยได้ยังไง”
แต่ลู่หว่านถิงไม่ได้หยิบเข้าปากทันที เธอยื่นให้ซูอันก่อน “พี่อันลองชิมก่อนสิ”
ตอนนี้ในใจของลู่หว่านถิง ซูอันมีความสำคัญยิ่งกว่าพ่อแม่ของเธอเสียอีก
ถึงซูอันจะไม่ยอมให้เธอเรียกว่าอาจารย์ แต่ในสายตาของลู่หว่านถิง ซูอันก็คืออาจารย์ของเธอ เพราะสอนทักษะหลายอย่างให้เธอ
มีของอร่อยทั้งที ลูกศิษย์ย่อมต้องให้ผู้เป็นอาจารย์ชิมก่อน
ซูอันไม่ได้เกรงใจ รับกากหมูที่ลู่หว่านถิงยื่นมา
เธอหยิบขึ้นมาชิมหนึ่งชิ้น อืม หอมกรอบอร่อย
ลู่หว่านถิงเห็นซูอันกินแล้ว จึงเริ่มกินตาม
ซุนซินซินนำเครื่องในหมูที่ซูอันกับลู่หว่านถิงล้างสะอาดแล้วไปตุ๋นพะโล้
ของพวกนี้ต้องตุ๋นนานหน่อย ให้เครื่องปรุงซึมเข้าเนื้อถึงจะอร่อย
นอกจากเครื่องในหมูแล้ว ซุนซินซินยังหั่นมันฝรั่ง รากบัว และเต้าหู้แห้งใส่ลงไปตุ๋นด้วย ผักพะโล้เองก็รสชาติไม่เลว
อย่างไรเสียก็ตุ๋นรวมกับเครื่องในหมู อย่างน้อยก็ได้กลิ่นเนื้อติดมาบ้าง
สมาชิกหน่วยผลิตหมู่บ้านอวี่โถวต่างดีใจที่ได้รับส่วนแบ่งเนื้อหมูป่า แล้วพากันกลับไปทำกับข้าวกิน
ส่วนพวกปัญญาชนหนุ่มสาวที่จุดพักก็ได้กินเนื้อกันอีกมื้อเสียที
พวกปัญญาชนรุ่นเก่าต่างพากันชมซูอัน ถ้าไม่ใช่เพราะเธอล่าสัตว์ป่ามาได้ พวกเขาจะมีเนื้อกินได้ยังไง
พูดไปแล้ว ทุกคนได้รับอานิสงส์จากซูอันไม่น้อย เพราะเธอประดิษฐ์เครื่องเกี่ยวข้าวขึ้นมา ทำให้พวกเขาออกแรงน้อยลงมาก