เมื่ออยู่ต่อหน้าซูอัน หวังเว่ยหัวดูเป็นมิตรและอ่อนโยนกว่าตอนอยู่กับปัญญาชนที่ถูกส่งลงชนบทคนอื่น ๆ มาก
“ปัญญาชนซู กลับมาจากเข้าเมืองเร็วขนาดนี้เลยเหรอ?”
ซูอันพยักหน้า “อืม ธุระที่เข้าเมืองไปจัดการมีไม่มาก เลยไม่ได้เสียเวลาเท่าไรค่ะ
หัวหน้าหน่วยผลิต มาหาฉันมีธุระอะไรหรือเปล่าคะ?”
หวังเว่ยหัวพยักหน้า “มีเรื่องจริง ๆ ฉันอยากปรึกษาเธอสักหน่อย”
ซูอันจึงถาม “หัวหน้าหน่วยผลิต มีเรื่องอะไรก็พูดมาได้เลยค่ะ”
“คืออย่างนี้ การเก็บเกี่ยวฤดูใบไม้ร่วงของหน่วยผลิตหมู่บ้านอวี่โถวใกล้จะสิ้นสุดแล้ว
มีเครื่องเกี่ยวข้าวสองเครื่องที่เธอประกอบให้ ความคืบหน้าในการเก็บเกี่ยวของหน่วยผลิตหมู่บ้านอวี่โถวก็เร็วขึ้นมาก
ตอนนี้ทางเรากำลังจะเก็บเกี่ยวเสร็จแล้ว ถึงตอนนั้นเครื่องเกี่ยวข้าวก็คงไม่ได้ใช้
หน่วยผลิตอื่น ๆ ในสหกรณ์ประชาคมอยากมาขอยืมเครื่องเกี่ยวข้าวจากเรา โดยจะให้ค่าตอบแทนกับหน่วยผลิตของเราบ้าง
แต่เครื่องเกี่ยวข้าวสองเครื่องนี้เธอเป็นคนประกอบ แถมค่าวัสดุก็ออกเงินซื้อเอง เท่ากับว่าเครื่องเกี่ยวข้าวทั้งสองเครื่องเป็นของเธอ
หน่วยผลิตอื่นอยากมาขอยืม ฉันเลยต้องถามความเห็นเธอก่อน ต้องได้รับอนุญาตจากเธอถึงจะให้ยืมได้”
ซูอันนึกว่าเป็นเรื่องอะไร ที่แท้อยากขอยืมเครื่องเกี่ยวข้าวที่เธอประกอบนี่เอง
“หัวหน้าหน่วยผลิต ฉันไม่มีปัญหาอะไรค่ะ ให้คุณจัดการตามที่เห็นสมควรเลย คุณบอกให้ยืมก็ยืมได้ค่ะ”
พอได้ยินคำตอบของซูอัน หวังเว่ยหัวก็ยินดีมาก