หัวหน้าหน่วยผลิตช่วยซูอันเขียนหนังสือแนะนำตัวต่อจนเสร็จ
พอได้รับหนังสือแนะนำตัว ซูอันก็กลับไป
เช้าตรู่วันต่อมา ซูอันออกเดินทางเข้าเมือง
เธอใช้เวลาเดินทางตลอดช่วงเช้า กว่าจะถึงเมืองอีกครั้งก็ราวสิบเอ็ดโมง จากนั้นจึงไปหาหลิวเผิง
พอเห็นซูอันมาหา หลิวเผิงก็เดาว่าเธอคงได้ของมาส่งให้เขาอีกแล้ว
เมื่อมีโอกาสหาเงิน หลิวเผิงย่อมดีใจเป็นธรรมดาที่ได้เห็นซูอัน
“พี่ครับ โทรทัศน์ที่พี่ให้ผมคราวก่อนขายออกแล้ว นี่เงิน 700 หยวนครับ”
หลิวเผิงพูดพลางยื่นเงิน 700 หยวนให้ซูอัน
เงินในยุค 70 มีธนบัตรมูลค่าไม่สูงนัก ใบใหญ่ที่สุดคือ 10 หยวน ดังนั้นเงิน 700 หยวนจึงเท่ากับธนบัตรใบใหญ่ 70 ใบ หนาเป็นปึกเลยทีเดียว
ซูอันรับเงินมาโดยไม่ได้นับ ก่อนจะยัดใส่กระเป๋าทันที
เห็นท่าทีของซูอันแล้ว หลิวเผิงก็ถามว่า “พี่ครับ เงินตั้งเยอะไม่ตรวจนับหน่อยเหรอครับ?”
ซูอันตอบเสียงเรียบ “จะนับไปทำไม? พี่กลัวว่านายจะโกงพี่หรือไง?”
หลิวเผิงรีบส่ายหน้า “พี่ครับ ผมไม่ทำแบบนั้นหรอกครับ จะให้ผมโกงใครก็ได้ แต่ไม่มีทางโกงพี่แน่นอน”
ซูอันเป็นแหล่งเงินของเขา เขาหวังพึ่งเธอเพื่อให้มีชีวิตที่ดีขึ้น
ถ้าโกงซูอันสักครั้ง หลังจากนั้นเธอคงไม่ร่วมมือกับเขาอีก เท่ากับตัดช่องทางทำมาหากินของตัวเองไม่ใช่หรือ?
หลิวเผิงไม่ได้โง่ขนาดนั้น!
ยิ่งไปกว่านั้น ซูอันยังเป็นคนที่อ่านใจยาก เขาไม่ควรหาเรื่องเธอเด็ดขาด
แม้หลิวเผิงจะไม่มีหลักฐาน แต่เขามั่นใจว่าการตายของพี่เจ็ดก่อนหน้านี้ต้องเกี่ยวข้องกับซูอันแน่