“ต่อไปฉันคงไม่มีของป่ามาขายแล้ว ช่วงนี้หาของไม่ได้
แต่ถึงฉันจะหาของป่าไม่ได้ ในมือยังมีสินค้าใหม่อยู่ ไม่รู้ว่าคุณสนใจหรือเปล่า”
ซูอันพูดจบก็แกะผ้าที่คลุมตะกร้าหลายใบซึ่งเธอหอบมาด้วยออก
พอเห็นของในตะกร้า แววตาของหลี่ซานก็เป็นประกายขึ้นมาอีกครั้ง
ถ้าของป่าที่ซูอันเอามาขายก่อนหน้านี้เป็นของดีแล้ว ผลไม้ที่เธอนำมาคราวนี้ยิ่งเป็นของดีเข้าไปใหญ่
โดยเฉพาะผลไม้ที่ไม่มีในแถบภาคตะวันออกเฉียงเหนือ
ไม่ต้องพูดถึงอย่างอื่น แค่กล้วยก็ราคาหลายหยวนต่อจินแล้วในแถบนี้
ของหายากย่อมมีราคา คนรวยก็มีไม่น้อย พวกเขายินดีจ่ายเงินซื้อของแปลกหายากเหล่านี้
พอรู้ว่าเป็นของดี หลี่ซานก็รีบพยักหน้า “คุณป้า ของที่คุณเอามาล้วนเป็นของหายาก ผมจะไม่สนใจได้ยังไงล่ะ ผมรับไว้ทั้งหมดเลย ต่อไปถ้าคุณมีของแบบนี้อีก ก็ส่งมาทางผมได้เลย”
ซูอันพยักหน้า “ได้ งั้นคุณลองคิดราคาของชุดนี้ดูก่อน ทั้งหมดเท่าไร”
ถ้าเป็นคนอื่น หลี่ซานคงคิดจะเอาเปรียบ กดราคาให้ต่ำลงสักหน่อย
แต่คนตรงหน้าคือซูอัน หลี่ซานไม่กล้ากดราคาเธอ
เพราะไม่กล้าทำให้เธอเสียเปรียบ ซูอันจึงขายของได้ราคาที่พอใจ
เมื่อมองผลไม้ในมิติ เธอกะว่าต่อไปคงหาเงินได้ไม่น้อย ความรู้สึกที่นอนเฉย ๆ ก็ได้เงินโดยไม่ต้องลงแรงนี่ดีจริง ๆ
ซูอันขายของให้หลี่ซานเสร็จก็จากไป
จากนั้นเธอแวะไปสถานีรับซื้อของเก่าอีกครั้ง ได้วัสดุกลับมาจำนวนหนึ่ง