โชคดีที่ลู่หว่านถิงเห็นในไม่ช้าว่าความกังวลของตัวเองนั้นเกินเหตุไป
ซูอันเผชิญหน้ากับหมูป่าสองตัวที่พุ่งเข้าใส่เธออย่างใจเย็น
เมื่อหมูป่าเข้ามาใกล้ ซูอันก็หยิบมีดฟันออกมา แทงเข้าที่คอของตัวหนึ่งอย่างแรง
จากนั้นเธอก็ออกแรงกระชาก หัวหมูป่าหลุดออกจากร่าง เลือดสดไหลนองเต็มพื้น
จัดการหมูป่าตัวหนึ่งเสร็จ ซูอันก็หันไปจัดการอีกตัวทันที
เธอชูมีดฟันในมือ ก่อนกระโดดเข้าไปข้างหมูป่า แล้วฟันลงที่คอของมันอีกครั้ง
ลู่หว่านถิงมองซูอันจัดการหมูป่าอย่างระทึกใจ
ฝีมือของซูอันแข็งแกร่งเกินไปแล้ว ท่าทางที่เธอจัดการหมูป่าช่างคล่องแคล่วเสียเหลือเกิน
ซูอันให้ความรู้สึกเหมือนไม่ได้กำลังฆ่าหมูป่า แต่กำลังเชือดไก่อย่างไรอย่างนั้น
ไม่สิ แม้แต่เชือดไก่ยังไม่ง่ายขนาดนี้เลย
ลู่หว่านถิงมองฝีมือของซูอันด้วยแววตาเป็นประกาย
ถ้าเธอติดตามซูอันและตั้งใจเรียนรู้ วันหนึ่งจะเก่งได้เหมือนซูอันบ้างไหมนะ?
ไม่สิ ถึงจะเก่งไม่เท่าซูอัน แต่ลู่หว่านถิงคิดว่าถ้าได้สักหนึ่งในสิบของเธอก็พอใจแล้ว ถึงตอนนั้นเธอต้องได้เข้าหน่วยรบพิเศษหญิงแน่
จัดการหมูป่าทั้งสองตัวเรียบร้อย ซูอันก็เงี่ยหูฟังความเคลื่อนไหวรอบตัวอย่างละเอียด
เมื่อแน่ใจว่าไม่มีอันตรายแล้ว เธอจึงเงยหน้าบอกลู่หว่านถิงกับซุนซินซินที่อยู่บนต้นไม้ว่า “เรียบร้อยแล้ว ลงมาได้”
ลู่หว่านถิงกระโดดลงจากต้นไม้อย่างคล่องแคล่ว ส่วนซุนซินซินต้องอาศัยซูอันช่วยประคองจึงลงมาได้
“พี่อัน พี่เก่งมากจริง ๆ ฝีมือพี่นี่สุดยอดไปเลย”