เสิ่นหรูอี้ทำหน้าเหมือนน้อยเนื้อต่ำใจ “สหายเถา ฉันทำต่อไม่ไหวแล้ว พวกคุณช่วยแบ่งเบางานให้ฉันอีกหน่อยได้ไหม?
พวกเราก็เป็นปัญญาชนที่ถูกส่งลงชนบทเหมือนกัน ก็ควรช่วยเหลือกันไม่ใช่เหรอ? ฉันไม่ได้ตั้งใจอู้งานสักหน่อย”
ฉู่เฉิงอวี่รีบช่วยพูดแทนเสิ่นหรูอี้ทันที “ใช่แล้ว สหายเถา พวกเราต่างก็เป็นปัญญาชนที่ถูกส่งลงชนบท ควรช่วยเหลือเกื้อกูลกันบ้าง
สหายเสิ่นร่างกายไม่แข็งแรง พวกเราช่วยทำงานเพิ่มอีกหน่อยก็ไม่ได้เสียหายอะไรนี่”
เถาเซี่ยงฉินเห็นฉู่เฉิงอวี่ช่วยพูดแทนเสิ่นหรูอี้ ก็เริ่มเหน็บแนมอย่างประชดประชัน “สหายฉู่ คุณนี่รู้จักเอาใจคนเก่งจริงนะ
ถ้าคุณอยากช่วยทำงานเพิ่ม นั่นก็เรื่องของคุณ แต่ฉันไม่เต็มใจจะช่วยเพิ่มหรอก
อีกอย่าง คนอย่างคุณเอาตัวเองให้รอดก่อนเถอะ ยังจะช่วยสหายเสิ่นทำงานได้สักเท่าไรกันเชียว ฮึ คนดีนี่คุณได้เป็นเสียเองเลยนะ”
ฉู่เฉิงอวี่ไม่คิดว่าเถาเซี่ยงฉินจะไม่ไว้หน้าเขาขนาดนี้ จึงหันไปหาลู่เจิ้นถิงแล้วถามว่า “สหายลู่ คุณว่าที่ฉันพูดถูกไหม?
สหายเสิ่นเป็นผู้หญิง ในเมื่อพวกเราถูกแบ่งให้อยู่กลุ่มเดียวกัน ก็ต้องมีจิตสำนึกของส่วนรวมสิ
เธอทำไม่ไหว พวกเราที่เหลือช่วยแบ่งเบางานสักหน่อยก็ไม่เห็นเป็นไร ทำไมต้องจู้จี้คิดเล็กคิดน้อยเหมือนสหายเถาด้วย?”
เดิมทีลู่เจิ้นถิงไม่คิดจะเข้าไปยุ่ง แต่พอได้ยินฉู่เฉิงอวี่พูดแบบนี้ก็ไม่พอใจขึ้นมา “สหายฉู่ ฉันว่าที่สหายเถาพูดก็ไม่ผิด ถ้าคุณอยากเป็นคนดี ก็ช่วยทำงานส่วนของสหายเสิ่นไปสิ ฉันกับสหายเถายินดีมากแน่นอน