หลินเสี่ยวเสี่ยวเองก็คิดว่าเป็นเรื่องบังเอิญมาก จึงทักซูอันว่า “อันอัน ไม่คิดเลยว่ากลับไปแล้วจะได้เจอเธออีก”
ซูอันยิ้มพลางพยักหน้า “ใช่ บังเอิญจริง ๆ”
พอมีคนให้คุยด้วยระหว่างทาง ซูอันก็รู้สึกว่าการเดินทางกลับไม่น่าเบื่อเท่าไรแล้ว
หลินเสี่ยวเสี่ยวเห็นว่ารถโคลงเคลงจนหลายคนเมารถอย่างหนัก จึงหยิบส้มสองสามลูกยัดใส่มือซูอันเป็นพิเศษ
“ลองดมกลิ่นส้มดูนะ จะได้รู้สึกดีขึ้นหน่อย”
ซูอันเห็นว่าเป็นแค่ส้มไม่กี่ลูก ราคาไม่แพง จึงรับไว้ หากเป็นของมีค่าคงไม่ยอมเอาเปรียบอีกฝ่ายแน่
พอได้นั่งรถแล้วดมกลิ่นสดชื่นของส้ม ก็รู้สึกสบายขึ้นไม่น้อยจริง ๆ
ในที่สุดรถก็มาถึงตัวอำเภอ หลินเสี่ยวเสี่ยวยังอาลัยอาวรณ์อยู่บ้างตอนต้องแยกจากซูอัน
“อันอัน คราวหน้าถ้ามีเวลามาอำเภอ แวะมาหาฉันได้นะ”
ซูอันยิ้มรับ “ได้เลย”
หลังแยกกับหลินเสี่ยวเสี่ยวแล้ว ซูอันก็หยิบจักรยานออกมาจากมิติ ปั่นกลับไปยังหน่วยผลิตหมู่บ้านอวี่โถว
ตอนซูอันกลับไปก็เป็นเวลาเลิกงานช่วงเที่ยงพอดี
สมาชิกหน่วยผลิตกับปัญญาชนที่ถูกส่งลงชนบทต่างเดินกลับกันอย่างเหนื่อยล้า
พอเห็นซูอัน สมาชิกหน่วยผลิตคนหนึ่งก็รีบทักขึ้นมาทันที “ปัญญาชนซูกลับมาแล้วเหรอ?”
“ปัญญาชนซูกลับมาแล้ว ไม่ได้เจอกันสองสามวันเลยนะ”
เมื่อมีคนทัก ซูอันก็ตอบกลับอย่างสุภาพเป็นส่วนใหญ่