หวังเจาเตี้ยนกินหมูสามชั้นไปหนึ่งชิ้นแล้ว ก็ถือ ตะเกียบคิดจะคีบเพิ่มอีกชิ้น
แต่ยังไม่ทันได้คีบ ก็ถูกปัญญาชนหญิงรุ่นก่อนที่ชื่อเถาเซี่ยงฉินห้ามไว้
“เธอกินอีกไม่ได้แล้ว”
น้ำเสียงของเถาเซี่ยงฉินค่อนข้างดุ
หวังเจาเตี้ยนมองเถาเซี่ยงฉินอย่างงุนงงปนเสียใจ แล้วถามว่า “ทำไมฉันจะกินอีกไม่ได้? พวกปัญญาชนรุ่นก่อนคิดจะรังแกพวกเราที่เพิ่งมาใหม่หรือไง?”
เถาเซี่ยงฉินกลอกตาใส่ “ใครรังแกเธอ? พูดอะไรต้องรับผิดชอบด้วยนะ
เนื้อมีอยู่แค่นี้ ก่อนทำกับข้าวพวกเราก็หั่นแบ่งกันไว้เรียบร้อยแล้ว คนละชิ้น
เธอกินส่วนของตัวเองไปแล้ว ก็จะกินอีกไม่ได้ ไม่อย่างนั้นก็เท่ากับเอาส่วนของคนอื่นไป”
หวังเจาเตี้ยนไม่คิดว่าจะเป็นเพราะเรื่องนี้
ในเมื่อแบ่งกันคนละชิ้น เธอก็คงคีบเพิ่มไม่ได้จริง ๆ
แต่พอนึกว่าตัวเองกินไปแค่ชิ้นเดียว ยังไม่ทันได้ลิ้มรสให้เต็มที่ก็หมดเสียแล้ว ปริมาณอาหารก็น้อยเกินไปหน่อย
กินเนื้อเพิ่มไม่ได้ หวังเจาเตี้ยนจึงคิดจะคีบผักแทน
แต่ก่อนเธอจะขยับตะเกียบ ก็ถูกปัญญาชนรุ่นก่อนห้ามไว้อีกครั้ง
หลี่ชุนหลิงอธิบายว่า “พวกเรามากินข้าวด้วยกัน ก่อนกินก็จะแบ่งอาหารให้เท่า ๆ กัน ไม่มีใครเอาเปรียบใคร”
หวังเจาเตี้ยนอ้าปากค้าง “หา? ต้องทำแบบนี้ด้วยเหรอ?”
เธอคิดจะฉวยโอกาสกินให้มากหน่อย ถ้าเอาเปรียบคนอื่นไม่ได้ เธอคงขาดทุนแย่
เหล่าปัญญาชนรุ่นก่อนต่างไม่สนใจหวังเจาเตี้ยน ยังคงทำตามกฎที่ตกลงกันไว้ก่อนหน้านี้