หลินเอ้าตงรีบพูดว่า “ไม่ต้องเกรงใจหรอก พวกเราต่างก็เป็นปัญญาชนหนุ่มสาวที่ลงชนบทมาเหมือนกัน ควรช่วยเหลือกันไว้ ต่อไปถ้ามีปัญหาอะไรก็มาหาพวกเราปัญญาชนรุ่นเก่าได้เลย”
หลังจากซูอันถามจนรู้สถานที่แล้ว ก็ชวนซุนซินซินออกไปด้วยกัน
ส่วนหวังเจาเตี้ยน เธอไม่คิดจะพาผู้หญิงคนนี้ไปด้วยอยู่แล้ว
พอออกจากจุดพักปัญญาชนหนุ่มสาว ระหว่างทางซูอันก็หันไปบอกซุนซินซินว่า “ซินซิน เธอก็เห็นสภาพที่พักปัญญาชนแล้ว ทั้งสภาพแวดล้อมก็ไม่ดี อาหารก็ไม่ดี
ฉันคิดว่าจะสร้างบ้านแล้วย้ายออกไปอยู่ แบบนั้นจะได้สงบหน่อย แถมเวลาอยากกินอะไรก็ไม่ต้องคอยซ่อนด้วย”
ซุนซินซินคิดเหมือนซูอัน เพียงแต่ไม่เคยคิดว่าจะสร้างบ้านเองได้ด้วย
เธอถามซูอันอย่างประหลาดใจว่า “พวกเราออกไปสร้างบ้านได้ด้วยเหรอ หัวหน้ากองจะยอมให้สร้างไหม”
“ไม่น่ามีปัญหา ขอแค่พวกเราออกเงินเอง แถมยังช่วยแก้ปัญหาที่พักในจุดพักปัญญาชนได้ด้วย ฉันว่าหัวหน้ากองคงไม่มีเหตุผลอะไรให้คัดค้านหรอก”
พอได้ยินซูอันพูด ซุนซินซินก็มีท่าทีตื่นเต้น “อันอัน ถ้าอย่างนั้นตอนสร้างบ้านฉันขอสร้างกับเธอด้วยนะ เราออกเงินด้วยกัน ดีไหม”
ซูอันเสนอว่าให้เธอสร้างบ้านคนเดียวก็พอ
พอสร้างเสร็จแล้ว ซุนซินซินค่อยย้ายมาอยู่ด้วยกันได้
ซุนซินซินขมวดคิ้ว “อันอัน แบบนี้ฉันก็เอาเปรียบเธอน่ะสิ”
ซูอันอธิบายว่า “ตอนนี้เราเป็นเพื่อนกันแล้ว เรื่องเล็กน้อยแค่นี้ไม่ต้องเอามาพูดหรอก